Aşkın izin vermedi Şiiri - Fevzi Emir Yı ...

AŞKIN İZİN VERMEDİ
Fevzi Emir Yılmaz

Bu gece sensizliğe yelken açmak istedim,
Yüzüne mavi mavi bakıp kaçmak istedim.
Bendeki her şeyini serip saçmak istedim;
“Yorgunum,” dedi bana, kalbim izin vermedi.

Lâl olayım istedim, susup konuşmayayım;
Bu fütursuz kalbime akıl danışmayayım.
O kadar çabaladım sana alışmayayım;
Engel oldu idrakım, aklım izin vermedi.

İstediğim, sadece biraz yalnız kalmaktı;
Sensizlik deryasında derinlere dalmaktı.
Bir kaçamak düş kurup gidip oyalanmaktı;
Bir adım uzağına ruhum izin vermedi.

Yüreğimin elinden çekeceği var imiş;
Anladım, koca dünya ikimize dar imiş.
Varlığın ömre bedel, sensizlik mezar imiş;
Gömülmeyi denedim, bahtım izin vermedi.

Her mısranın içinde sen varsın, haberim yok;
Sandım ki senden yana muhabbete karnım tok.
Ben işlemiştim seni şarkıdan, şiirden çok;
Yakıp atayım dedim, kâğıt izin vermedi.

Madem ki benliğimin kurtuluşu yok senden,
Beni bir ömür boyu mahrum etme sevginden.
Kaç defa hazırlanıp medet umdum ölümden;
Can vermeyi denedim, ecel izin vermedi.

Gözünden kaçamadım, saklandıkça görüldüm;
Her gidişin ardından yine sana sürüldüm.
Sevdanın mabedine tuğla gibi örüldüm;
Yıkılmayı denedim, aşkın izin vermedi.