Aşk düşen bir ateş; insanın içi yanar,
Bahtı kara olan, susuz acıya kanar.
Gönül kuştur, kanat çırpar uçar semada,
Yansa dahi susar, derdi içine atar.
Sevdanın yolu ateştir, imtihan başlar,
Bu yoldan geçen ömrünce yarası kanar.
Hasret düşen benzer o savrulan yaprağa,
Aşka düşen gönül, her gün bahtına ağlar.
Aşkın hükmü yazılsa da fermana sığmaz,
Seven cefaya dayanır, aşktan yorulmaz.
Dünya yalan dolu, aşkın aldananı çoktur,
Âşık dediğin yolundan ölür de şaşmaz.
Üzülme sen niye, aşk yakar?
Karanlık aydınlığı boğar,
Aydınlık karanlığı boğar,
Sonra içinden şafak doğar.
2019
Kayıt Tarihi : 5.11.2026 14:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!