Aşk Olmazsa Şiiri - Halil Kumcu

Bu dünyaya çıplak geldin,
Sevda serde var olmazsa.
Gözyaşını elde sildin,
Adın nazlı yâr olmazsa.

Sadık dosttur kara toprak,
Günden güne düşer yaprak.
Menzil uzak, menzil ırak;
Dizde derman kâr olmazsa.

Kibir bürür can evini,
Unutursun hiçliğini.
Kimse bilmez kıymetini,
Sende edep, ar olmazsa.

Sabır eyle her cefaya,
Aldanma fani sefaya.
Kul ermez aşk-ı vefaya,
Gönül evi dâr olmazsa.

Akıl ermez bu gidişe,
Güvenme hiç doğan güne.
Işık sızmaz o menzile,
Amelinden nur olmazsa.

Musallada durur salın,
Sorulur o mülkün, malın.
Ne değeri kalır şanın,
Hak katında yer olmazsa.

Ses kesilir, susar diller,
Göğsün üstü bağlı eller.
Yalan olur esen yeller,
Kuru gövden har olmazsa...

Bu mülke misafir geldin,
Gölge gibi gelip geçtin,
Ecel şerbetini içtin;
Söyleyen bir dost olmazsa.

Halilî der, sözüm sana:
Bağlanmışım ben o cana.
Kul neylesin bu cihana,
Yüreğinde aşk olmazsa?

Şairin Notu:

Ey gönül dostları, safa geldiniz, kadem getirdiniz...

Elinizde tuttuğunuz bu satırlar, hani o Sivrialan’ın bağrından kopup gelen, iki kapılı bir handa yürüye yürüye dünyayı gönül gözüyle gören Veysel Baba’nın açtığı o ince yoldan bir sızıdır. Biz de o u ustanın ayak izine baka baka, "Gönül Sensiz Viran Olur" dedik ve düştük kelamın peşine.

Bilirsiniz, aşık dediğin dünya malına sırtını döner de bir kuru yaprağın düşüşünden ahiret menzilini okur. İşte bu şiir; saraylara, mülklere, kibirle kabaran göğüslere inat, insanı o çıplak geldiğimiz ilk güne ve musalladaki o son sessizliğe çağırır. Veysel Baba nasıl ki "Benim sadık yarim kara topraktır" diyerek aslımızı bize hatırlattıysa, biz de bu sekizli hecenin teline vururken aynı toprağın kokusunu, aynı fani dünyanın sitemini duyurmak istedik gönüllere.

Eğer içinde edep yoksa, amelinde nur yoksa, yürüdüğün menzil ne kadar yakın olursa olsun uzaktır insana. Bir gün ses kesilip diller sustuğunda, göğsümüzün üzerinde ellerimiz bağlandığında geriye kalacak tek şey, Hak katında bulacağımız bir parça yer ve geride bıraktığımız sadık bir dost kelamıdır.

Sözü çok uzatıp da teli yormayalım. Bu şiir, yüreğinde aşk yangını taşıyanların, dünyanın fani sefasına aldanmayıp sabırla cefayı çekenlerin türküsüdür. Sazımızın teline dokunduk, sözümüzü emanet ettik; dilerim ki sizlerin de gönül evine bir ışık sızdırır, dertlerinize ortak olur.

Umut ederim ki, bu dünya mülkünden göçüp giderken arkamızda söyleyen bir dost, dinleyen bir can bırakabiliriz...

Selam ve muhabbetle,

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Dünya, avuçta tutulmaz bir gölge; gönül ise emanet bırakılmış bir kandildir.
•Ömür dediğin, rüzgârın önünde savrulan yaprak; insan dediğin, sabırla ayakta duran ağaçtır.
•Aşkı olmayanın yolu uzar, yükü ağırlaşır, gönlü viran olur.
•Toprak bizi beklerken dünyaya fazla bağlanmak boşuna bir yorgunluktur.
•Bir gönül yapmak, bin söz söylemekten daha kıymetlidir.

18 Haziran 2026 / Perşembe / Bartın