Aşk Kasım 51 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Birlikte Ordu'nun çınarları altında yürüyelim;
sen kendi düşüncelerini anlat,
ben denizin ufkunda yeni sorular arayayım.
Yağmur üzerimize düşerken
hayatın bütün cevaplarını bulmuş olmayalım.
Bazen yalnızca birbirimizi dinlemek
en güzel cevap olsun.
Ve yıllar sonra,
geçmişimize dönüp baktığımızda
birbirimizi ne kadar değiştirdiğimizi değil,
birbirimizin kendisi olabilmesine
ne kadar güzel eşlik ettiğimizi hatırlayalım.
Çünkü aşkın olgunluğu,
iki insanın birbirinde erimesi değil;
iki ayrı dünyanın birbirini zenginleştirmesidir.
Ben seninle tamamlanmak istemiyorum sevgilim;
seninle birlikte çoğalmak istiyorum.
Aşk
İKİ AYRI BEN, BİR ORTAK BİZ
Seni sevmek, kendimden vazgeçerek sana dönüşmek değildi; kendi varlığımı keşfederken senin varlığına da yer açabilmekti.

Çünkü insan, bazen en büyük yolculuğunu başka birine ulaşmak için değil, kendisini tanımak için yapar.

Seninle karşılaştığımda içimdeki bütün eksiklikler tamamlanmadı; ama eksiklerime bakışım değişti. Artık kendimi başkalarıyla kıyaslamıyor, dün olduğum insanla yarışıyorum.

Sen de kendi hayallerinin mimarı ol, ben de kendi geleceğimin... Birbirimizin yollarını yönetmeden, birbirimizin ufkunu genişletelim.

Ben senin başarılarını kendi gururumun gölgesinde bırakmak istemiyorum. Senin özgürlüğünü kısıtlayarak sevgimin büyüklüğünü kanıtlamaya da ihtiyacım yok.

Çünkü sevgi, üstünlük kurma ihtiyacının sona erdiği yerde güzelleşir.

Sana hükmetmek değil, seni anlamak istiyorum. Seni değiştirmek değil, değişirken yanında kalabilmek... Kendi düşüncelerimi savunurken senin farklılığından da öğrenebilmek.

Biliyor musun, insanın kendisini değerli hissetmesi başkasından üstün olmasına bağlı değil. Bazen bir insanın hayatına içtenlikle dokunabilmesi, bütün başarılarından daha anlamlıdır.

Ben senin hayatında geçici bir heyecan değil, gelişimine eşlik eden bir dostluk, hayallerine saygı duyan bir sevgi, geleceğine güven veren bir yakınlık olmak istiyorum.

Birlikte Ordu'nun çınarları altında yürüyelim; sen kendi düşüncelerini anlat, ben denizin ufkunda yeni sorular arayayım. Yağmur üzerimize düşerken hayatın bütün cevaplarını bulmuş olmayalım. Bazen yalnızca birbirimizi dinlemek en güzel cevap olsun.

Ve yıllar sonra, geçmişimize dönüp baktığımızda birbirimizi ne kadar değiştirdiğimizi değil, birbirimizin kendisi olabilmesine ne kadar güzel eşlik ettiğimizi hatırlayalım.

Çünkü aşkın olgunluğu, iki insanın birbirinde erimesi değil; iki ayrı dünyanın birbirini zenginleştirmesidir.

Ben seninle tamamlanmak istemiyorum sevgilim; seninle birlikte çoğalmak istiyorum.

Sen kendi benliğini koru, ben kendi dünyamı geliştireyim. Ama bütün farklılıklarımıza rağmen aynı mutluluğun tarafında duralım.

Çünkü gerçek sevgi, bir insanı kendine bağımlı kılmak değil; özgürleşirken bile birbirini seçebileceği kadar güçlü bir bağ kurmaktır.

Ve benim sana dair en güzel hayalim şu:

Birbirimizin hayatında vazgeçilmez olmaya çalışmadan, birbirimizi her gün yeniden değerli bulmak...

İki ayrı insan olarak doğduğumuz bu dünyada, birbirimizin gelişimine ortak olarak güzel bir biz yaratmak.
Aşk

Aşk
Seni düşündüğümde
zamanın ilerlediğini değil,
içimde yeni bir dünyanın başladığını hissediyorum.
Sanki hayat,
bunca yıldır bana öğrettiği bütün cümleleri
seninle yeniden kurmamı istiyor.
Eski alışkanlıklarım susuyor,
geleceğe dair düşüncelerim değişiyor.
Bir insanın gelişiyle
bir ömrün anlamı nasıl genişler,
bunu sende öğreniyorum.

Aaaaaaaaaaaaaaaşk

Neden sen?
Neden başka bir yüz değil,
başka bir ses değil,
başka bir ihtimal değil?
İnsan ne için yaşar sevgilim?
Kimi biriktirdiği yıllar için,
kimi gerçekleştiremediği hayaller,
kimi de başkalarının gözünde
olmak istediği insan için...

Oooooooooooooyyyy

Neden sen?
Neden başka bir yüz değil,
başka bir ses değil,
başka bir ihtimal değil?
İnsan ne için yaşar sevgilim?
Kimi biriktirdiği yıllar için,
kimi gerçekleştiremediği hayaller,
kimi de başkalarının gözünde
olmak istediği insan için...

Sana söylemediğim hayallerim var;
bir sabah aynı pencereden denizi seyretmek,
yağmurun sesini birbirimize karıştırmak,
hiçbir yere yetişme telaşı olmadan
saatlerce hayatı konuşmak...
Bir de küçük mutluluklarım var:
Yolda yürürken elini aramak,
bir şarkıda seni bulmak,
kalabalıkların ortasında
gözlerinin bana ait bir cümle kurması...

Aaaaaaaaaaaaaaaşk

Neden sen?
Neden başka bir yüz değil,
başka bir ses değil,
başka bir ihtimal değil?
İnsan ne için yaşar sevgilim?
Kimi biriktirdiği yıllar için,
kimi gerçekleştiremediği hayaller,
kimi de başkalarının gözünde
olmak istediği insan için...

Oooooooooooooyyyy

Neden sen?
Neden başka bir yüz değil,
başka bir ses değil,
başka bir ihtimal değil?
İnsan ne için yaşar sevgilim?
Kimi biriktirdiği yıllar için,
kimi gerçekleştiremediği hayaller,
kimi de başkalarının gözünde
olmak istediği insan için...
Aşk

Ben seni tesadüfen bulmuş olabilirim;
ama seninle yürümeyi seçmek
artık benim irademin eseri.
Aşk

İnsan özgür olduğu için seçer,
seçtiği için sorumluluk üstlenir,
sorumluluk üstlendiği için derinleşir.
Ben seni bir zorunluluk olarak değil,
özgürlüğümün en güzel tercihi olarak seviyorum.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza girmez yalnızca;
varoluşumuza yeni bir anlam kazandırırlar.
Aşk
AŞK: BİR VAROLUŞ CESARETİ
Seni sevmek bir kararın ötesinde, her gün yeniden verdiğim bir karar. Çünkü insanın en büyük özgürlüğü, seçeneklerin çokluğunda değil, seçtiği hayatın sorumluluğunu taşıyabilmesinde saklı.

Ben seni tesadüfen bulmuş olabilirim; ama seninle yürümeyi seçmek artık benim irademin eseri.

Kierkegaard'ın düşüncelerinde insan, kendi varoluşuyla yüzleşir. Ben de senin gözlerinde kendime sormadığım sorularla karşılaştım:

Sevmek nedir? Bir başkasına ait olmak mı, yoksa kendi özgürlüğünü koruyarak ona gönüllü bir yer açmak mı?

Seni kaybetme ihtimaliyle değil, seni hiç tanımamış olma ihtimaliyle ölçüyorum bazen hayatın değerini.

Çünkü bazı karşılaşmalar insanın geçmişini değiştirmez; geleceğini düşünme biçimini değiştirir.

Ben sana kusursuz bir dünya vaat etmiyorum. Kaygısız sabahlar, hiç bitmeyen mutluluklar ya da her soruya hazır cevaplarım yok. Ama belirsizliğin karşısında elini bırakmamayı seçebilecek bir cesaretim var.

Aşk, benim için bir güvenli liman değil; iki insanın fırtınayı birlikte göze almasıdır. Birbirini esir almadan bağlanması, korkularına rağmen yakınlaşması, özgürlüğünü kaybetmeden bir ömrün sorumluluğunu paylaşmasıdır.

Bazen seninle aynı fikirde olmayacağım, bazen hayat bizi farklı yönlere çağıracak. Ama seni sevmek, seni kendi düşüncelerimin içine hapsetmek değil; farklılığının karşısında da seni seçebilecek olgunluğa erişmektir.

Şimdi anlıyorum: İnsan sonsuz ihtimaller arasında yaşar, fakat hayatını gerçekleştiren şey verdiği kararlardır.

Ben de sana dair bir karar verdim: Seni yalnızca güzel günlerimde değil, hayatın anlamını sorguladığım zamanlarda da sevmekten vazgeçmeyeceğim.

Bir gün zaman bizi değiştirdiğinde, bugünkü duygularımızın aynısını aramayalım. Daha derin bir anlayış, daha olgun bir yakınlık, daha bilinçli bir sevgi inşa edelim.

Çünkü ben seninle bir masalın içinde kaybolmak değil, gerçekliğin bütün ağırlığına rağmen güzel bir hayat kurmak istiyorum.

Seni sevmek, bütün ihtimalleri reddetmek değil; bütün ihtimallerin içinden seninle bir gelecek kurmayı seçmektir.

Ve belki aşkın en büyük paradoksu şudur:

İnsan özgür olduğu için seçer, seçtiği için sorumluluk üstlenir, sorumluluk üstlendiği için derinleşir.

Ben seni bir zorunluluk olarak değil, özgürlüğümün en güzel tercihi olarak seviyorum.

Çünkü bazı insanlar hayatımıza girmez yalnızca; varoluşumuza yeni bir anlam kazandırırlar.
Aşk

Sana bir kimlik biçmek istemiyorum.
Hayallerini benim doğrularımla sınırlamak,
düşüncelerini kendi dünyama hapsetmek
sevmek değil, sahiplenmenin başka bir biçimidir.
Sen kendin ol;
bütün çelişkilerinle,
kararlarınla, tutkularınla,
henüz gerçekleştirmediğin hayallerinle...
Ben de kendim kalayım.
Birbirimizin eksik parçaları olduğumuzu değil,
kendi bütünlüğümüzle
birbirimizi seçebildiğimizi bilelim.
Aşk