Aşk Kapısı Şiiri - Dr Yusuf Polat

İnsan, bazen gönül kapısını çalanı değil,
Kapıyı çalacağını sandığı hayali bekler
Sonra fark eder ki kapı ardı bekleyen
Gençliği, inancı ve kaybolan yıllarıymış

Nice baharlar geçti, çiçekler açtı, soldu.
Gönlümün mevsimi hep güzde kaldı
Anladım ki içimde kuruyan gönül dalını
Tüm dünya yağmurları bile yeşertemez.

Boş kalan kafese aldanıp da üzülme.
Kanat sahibi kuş, kafes için yaratılmadı.
Ruh bedende misafir olsa da;
Bir gün asıl yurdu ahirete kanatlanacak

Şu nefes bir candır bil ki o da emanettir.
Şu ömür tek andır rüzgâr gibi gelip geçer.
Kervan yürür, han değişir, yolcu değişir.
Fakat yolun sonu hep aynı hakikate çıkar.

Bunun için gelsen de bir gelmesen de
Artık mesele sen değilsin.
İnsanın; bütün hayatını emanet ettiği
Umudun da ölümlü olduğunu öğrenmesi

Ayrılık da O'ndan, vuslat da O'ndan
Gelen de O, giden de O.
Ben yalnızca
"Ol" diyenin kapısında hiç olmaya geldim.