Gece yine siyah atlasını gönlüme germişmiş
Ay, suskun minarelerden kalbime gümüş sermişmiş
Ben bir garip yolcuymuşum, yol beni çoktan dermişmiş
Sevda denen eski yangın küllerimden ses vermişmiş
Kalem elimin içinde bir kader çivisiymişmiş
Kâğıt beyaz görünürmüş de içi nice kuyumuşmuş
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta