Yorgun Bir Coğrafyanın Mültecisi

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Ali Fırat Dicle
255

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Yorgun Bir Coğrafyanın Mültecisi

Yorgun bir coğrafyanın mültecisi.

Ben kendime hiçbir zaman ev demedim.
Ev dediğin, kapısını çaldığında içeriden birinin "geldim" dediği yerdir
Ben bütün kapıları söküp rüzgâra verdim,
Eşiklerinde biriken eksik ayak izlerini görmeyeyim diye.
Bir keresinde inancımı nörolojiye götürdüm,
Doktor röntgeni masaya serdi,
Uzun uzun inceledi.
Sonra reçeteye üç kelime yazdı
Biraz unut, mümkünse direnme.
Eczacı ilacı vermedi,
Çünkü umudun artık karaborsada dahi kalmadığını söyledi.
Ben de çıktım.
Dışarıda bir adam gölgeyle kavga ediyordu.
Ceketini çıkarmış, sırtındaki bıçak izlerini güneşe sergilemişti.
Güneş utanmadı.
Zaten bu devirde utanmak,
Yalnızca kaybedenlerin üzerine yıkılmış bir konut kredisiydi.
Bir ara inandım.
Öyle derin bir inançtı ki
Göğsümden uçan bütün serçeler kaçak maden ocaklarında işe başladı.
Dünyanın dudaklarında küçük bir iflas vardı
Öpsem batar, öpmesem icra memuru kapıyı çalardı.
Dünyaya dedim ki
Seni yaşamak,
Batmakta olan bir gemide bilet sormak gibi.
Herkes kurtulma peşinde,
Ben hâlâ can yeleğimin rengini beğenmiyorum.
Güldü.
Gülüşü, bir celladın emeklilik dilekçesini imzalaması kadar iyonikti.
Sonra kayboldu.
Şehirlerin gitmesiyle ilgili bir şey öğrendim
Sokaklar biter,
Ama insanın içindeki bütün caddeler trafiğe açık kalır.
Kaza olur.
Yaralılar susar.
Benim içimde bir mahlûk yaşıyor.
Ne nehir, ne dağ, ne de insan.
Adı yok ama nüfusu var.
Yüzü yok ama her aynada o var.
Bir defasında kendi sesimi duydum,
Bütün gece boş odanın ortasında ayakta dikildim.
Sabah olduğunda gelen ben değilmişim gibiydi
Sararmış bir tahakkuk fişiydi.
Mahlûk fişi yuttu.
İlk kez işe yaradı.
Bir kurgu düşünün,
Yazarı masayı terk edip gitmiş.
Bir sabah uyanıyor,
Avuçlarında iki yalan,
Cebinde bir tecrit,
Dilinin altında kurumuş bir sövgü.
Bana bakıp soruyor
Sen hangi kitaptansın?
Dedim ki
Sayfalarını yırttılar,
Dipnotta kaldım.
Hayat güldü.
Tiyatronun ilk perdesi değildi bu
Ama sahnede kimsenin kalmadığı kesinleşmişti.
Çünkü artık herkes bir şeyin dekoru
Adaletin dekoru kürsüye haciz getiriyor,
Vicdanın dekoru güneş gözlüğü takıp dolaşıyor,
Hakkın dekoru elindeki teraziyi hurda niyetine tartıyor.
Hayat büyük bir kuyruk.
Bekleyenler ölü,
Bankolar kapalı,
Sırayı tutan adamın ayakkabısı delik.
Ben arka masada oturuyorum.
Elimde soğuk çayla zamanın çürümesini izliyorum.
Dam.
Bir saniye daha aktı ömrümden.
Ruhumdan bahsetmek istiyorum.
Çünkü ten, kemiğe giydirilmiş ucuz bir kefenden başka nedir?
Hafızamda eski terk edilişlerin parmak izleri var.
Bir yabancı omzuma dokunduğunda
İçimdeki bütün barikatlar havaya uçtu.
Bir başkası adımı söyledi,
Kimsesizliğim ilk kez evine döndü.
Ne garip
İnsan bazen bir yabancının kelimesinde
Kendi geçmişinin cenazesini arıyor.
Bazen de yalnızca sükût istiyor.
Biraz karanlık, biraz soluk,
Biraz da sabahın köründe çalacak o lanet zilin
Hiç çalmayacağına dair kör bir inanç.
Çünkü yalnızlığın bir dini olsaydı
İlk ayini ben boykot ederdim.
Benimse suçlarım ufak.
Bir intihar mektubunu iki kez okudum.
Bir yalanı gerçeğinden daha çok sevdim.
Bir mazluma el uzatırken
Kendi cebimdeki son kuruşu da ona verdim.
Mazlum geri çevirdi.
Dedi ki
Ağabey, bu para seni kurtarmaz.
Bir gün bir sokak lambası gördüm.
Benden daha sadıktı.
Karanlığın ortasında
Hiç kimse yanından geçmese bile titriyordu.
Şehir onu unutmuştu.
Lamba bunu önemsemiyordu.
İnsanların en büyük hüneridir zaten
Vazgeçtiklerini bir ömür boyu sırtlarında taşımak.
Lambanın altına oturdum.
Birlikte gecenin geçmesini bekledik.
Bir adam kendine yabancılaşıyordu,
Bir kadın aynadaki yüzüne küfür ediyordu,
Bir çocuk kim olduğunu unuttuğu bir rüyadan uyanıyordu,
Bir ihtiyar yarın ölecekmiş gibi borç defteri kabartıyordu.
Lamba söndü.
Sanırım benden önce o pes etti.
Ben edemedim.
Bir ara aynayı çevirdim.
Geçmişin odasına girdim.
Takvim yapraklarını saydım.
Hangi yıl? Dedim.
Birincisinde inandım,
İkincisinde yanıldım,
Üçüncüsünde yoruldum,
Dördüncüsünde kendimden vazgeçtim.
Saat kulesine baktım.
Sistemimiz bu saati göstermiyor.
Benim de zamanım yok, dedim.
Yine de her gece ilerliyor.
Bana yeni bir adres verdiler.
Kâğıtta sadece bir çizgi vardı.
İtiraz etmedim.
Bazen düşünüyorum
İnsan neden bu kadar çok konuşur?
Hakikat mi çok sessiz,
Yoksa insan kendi yalanından mı ürküyor?
Bir kalabalığın ortasında
Yolunu kaybetmiş bir çocuk gördüm.
Ağlamıyordu, yalnızca bakıyordu.
Dünya, hayatında ilk kez
Bu kadar kalabalık ve bu kadar kimsesizdi.
İçim sızladı.
Ben de bir boşluk istiyorum.
İçinde sesin geçmediği,
Yalnızca benim bütün sükûtumun biriktiği
Küçük bir kuyu.

Üzerine bir tabela

Burada bir varlık direndi.
Dünya rahatsız oldu.
Müphem mahlûk!
İçimdeki bu adsız ağırlık
Gündüzleri gölgesini saklıyor.
Her iz bir yara,
Her yara sessiz bir imza.
Bazen susuyor.
Bazen iç çekiyor.
Bazen de camdan dışarı bakıp
Mevsimin geçmesini bekliyor.
Ne garip mahlûk!
Bir yandan uzakları özlüyor,
Öte yandan yakınındaki ateşte yanıyor.
Bir yandan yol arıyor,
Öte yandan kendi izini kaybettiriyor.
Bir yandan hayat diyor,
Öte yandan nefesini tutuyor.
Ben bu duruma ad koyamadım.
Cennetin kapısı kapalı olabilirdi.
Belki de bekçi, içeri girenlerin hâlini görünce anahtarı denize atmıştır.
Haklıdır.
Ben de bazen kendi aynama bakmaya cesaret edemiyorum.
Şimdi şafak.
Şehir, yırtık bir perde gibi pencereden sarkıyor.
Güneş, gökyüzünde unutulmuş paslı bir çivi.
Bulutlar, yeryüzünün üzerine örtülmüş kirli bir tülbent.
Bir adam kepenk açıyor.
Esnaf çay demliyor.
Sokaktan geçenler zamana ayak uyduruyor.
Bir anlığına bütün dünya
Telsizden çıkan bir anons gibi mekanik geliyor.
Sonra telefon çalıyor.
Banka değil bu kez.
Haberler başlıyor.
Acının da bültenleri varmış meğer.
Gülüyorum.
Öyle bir gülüyorum ki
İçimdeki o yabancı ses sonunda sessizliğe bürünüyor.
İnsan bazen kendi düşüşüne güler
Çünkü en dipte olmak,
Artık düşebileceğin bir yerin kalmadığının tescilidir.
Benim hiçbir şeyim yok.
Biraz yorgunluk, biraz toz,
Birkaç yarım kalmış metin,
Bir de kimsenin okumaya tenezzül etmeyeceği o not
Benden geriye kalanları
Sokaklara saçmayın.
Onlar zaten kendi yollarını bulamayacak kadar kalabalık.
Gün ağaracak.
Tezgâhlar açılacak,
Çöpçüler gecenin kırıntılarını süpürecek,
Bir adam kalkıp yine aynı yola gidecek.
Ayna,
Kendini göreceksin, diyecek.
Adam gözlerini kapatacak.
Ben adamı anlıyorum.
Çünkü insan olmak,
Bir ruhun başına gelebilecek
En uzun, en gürültülü ve en manasız hatadır.
Ve ben hâlâ
Bu hatanın düzeltilmesini bekliyorum.
Adımı sorarlarsa hatırlamıyorum deyin.
Kim olduğumu sorarlarsa
Hiç başlamamış bir cümle deyin.
Bir gün bir rüzgârda,
Bir sokak köşesinde,
Bir kapı önünde ya da hayatın unuttuğu bir rafta bulurlarsa beni
Dokunmasınlar.
Belki dalmışımdır.
Belki yorulmuşumdur.
Belki de ilk defa
Bir kurgunun parçası olmadan susuyorumdur.
Çünkü bazı hikâyeler bitmez
Bazı insanlar ise hiçbir zaman başlamamıştır.
Ben ikisinin arasında kaldım.
Ve bu dünyanın kütü tanesinde
Bana hâlâ yaşamış gözüyle bakıyorlar.
Ne tuhaf bir yanılgı.

Ali Fırat Dicle
Kayıt Tarihi : 27.08.2026 16:16:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!