Aşk Dediğin Şiiri - Kasım Kobakçı

Aşk dediğin, sadece hülyadır,
Ruhları kandıran, loş rüyadır,
Boşluğa savrulan, sel deryadır,
Issız tepelerde, bekler o kul.
*
Gizli ufuklardan, bakar yüzüm,
Dertlerle yoğruldu, iki gözüm,
Soldu fidanlarım, bitti sözüm,
Bitmeyen yollarda, yorgun meçhul.
*
Gönül bahçesinde, soldu çiçek,
Söylenen sözlerin, hepsi ürkek,
Umutlar eridi, ilmek ilmek,
Kalan hatıralar, eski usul.
*
Sıcak mevsimlerde, dondu elim,
Lal oldu, konuşmaz şimdi dilim,
Dağıldı her yanda, koca ilim,
Sevda dedikleri, ufak bir pul.
*
Geceler boyunca, ağlayan can,
Damarda dolaşır, pıhtılı kan,
Yıkıldı tepeden, o büyük han,
Ruhlar, pür melalle olur meşgul.
*
Uzun yolculukta, bitti savaş,
Gözlerden akıyor, sessizce yaş,
Ekmeği bölelim, yavaş yavaş,
Şimdi ellerdeki, bozuk bavul.
*
Karanlık çöktüğü an, uyurum,
Gönül sarayında, ben dururum,
Suskun dudaklarla, can korurum,
Çaldığı ritimle, inler davul.
*
Gökyüzü gürlüyor, gece gece,
Dilden dökülüyor, iki hece,
Çözülmez sandığım, zor bilmece,
Böyle oturmamız, değil makbul.
*
Karlı tepelerde, coşan poyraz,
Soğuktan donduran, acı ayaz,
Yazılan destanlar, oluyor az,
Eğitim vermeyen, ıssız okul.
*
İlerden geliyor, yiğit asker,
Yüzünden akıyor, damlalı ter,
Bakıyor etrafa, gezer rehber,
Üstünde bulunan, o yırtık çul.