Gerçekten duydum bu sefer zaviye sesini, hissediyorum gayrı kötü akıbetlerini ve görebiliyorum acizliğini.
Yanıyorum çaresizliğin içinde; bir el uzatıyorsun bana, kurtulayım diye.
Biliyorum, biliyorum sende habail-üş şeytansın ama kanıyorum sana. Alıp götürüyorsun beni ve artık arşa yükselmiyor sevgim. Yabanilerse çoktan öldüler.
Senin acın var bende aşk; sendeyse mutluluk var değil mi? Sevdiğin insan sana bakmıyor ama umutların yaşatıyor seni, öyle değil mi?
Peki sen düşündün mü aşk; düşündün mü benim yaşadığımı? İltica ederim sana, iltica ederim arşa yükselen aşkımıza ve dua ederim yanımda olduğuna.
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği
İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Devamını Oku
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği
İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta