Geceleri milyonlarca yıldız gibi yanıp söndü sızısı kalbimin.
Kesiklerimden sızan renklerce çiçek bahçesiydin.
Acının, gerçekleri ört bas edemediği derinlikteydi varoluşun.
Bir bedenin ruha elbisesiydi sana ait oluşum.
Hayatın nefese muhtaçlığı kadar sahiciydin.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta