Bazen biri ile konuştuğunda kaybını göze alsan dâhi cümlelerin sonuna nokta koyulduğu zaman hayattaki hiçbir şey kadar rahatsızlık vermiyor bu son söylenilen veda sözcükleri kadar...
Kalan geriye soru içerikli cümleler olduğunca kim geriye bakıp hâlâ keşke demek ister ki?
Salınamayan göz yaşları arttıkça, içinde biriken sadece söylemek istediklerin mi can yakıyor zannediyorsun?
Ya da şöyle bir baktığında hayata, önünde görebildiğin ve tutunabileceğin bir geleceğin var mı?
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta