Yirmi sekiz bin yetmiş beş, bereketi saymakla bitmez,
Böyle büyük bir servet, harca harca asla gitmez.
Peyniri müzede görsek, zeytine hürmet ederiz,
Et kokusu duyunca biz, "doyduk şükür" der gideriz.
Kasabın önünden geçerken, nefes almak bile lüks,
Bu muazzam rakamla, bize her gün bir cülus.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta