Arsız Şiiri - Serdar Tunçluer

Sür sefanı be heybetli, koy elini enseye,
Çık bakalım kürsü senin, öt bakalım zümreye,
Söyle durma akıl senin mağrur ol,
Ol bakalım dinleyelim,zalim olma narin ol,

Çevir kazı etme sakın bulunmazdan biridir
Yakma sakın sen gibisi hiç bulunmaz diridir
Takma sakın söyle durma oynanmadık yeri yok
Tarih nedir yalan söyler sende ilim hali çok

Neredendi mezuniyet yüksektense bellidir
Roleks saat, yüzük altın,kalem blank bellidir
Sorbondansa hiç şaşırmam halin öyle tavrınla
Hiç mi tahsil yapmadın sen, inanmam ben bak buna

Mumlarınmı söndü yoksa tahsilini etmedin
Pekalada sen bu malı nerde buldun hiç ettin
Deme sakın bu mal benim atalardan miras dur
Nerde buldu bir lokmayı Dedem Deden oldu pul

Biz biz olduk hep beraber seni sandık pehlivan
Adam olda etme tahsil, ol sen gönlü kocaman
Böyle geldi böyle gitmez biz biliriz sonunu
Neler geldi neler gitti Halk bulamaz somunu

Sen daha çok kullanılır elin kalır havada
Biz ne kollar gördük oldu palamuttu tavada
Daha dünkü gelin gibi süzülürsün ortada
Biz ne damat gördük amma gelin yoktu ortada

Sen sen olda kısa yoldan al başını gidesin
Yoksa o baş kelle olup aşlar olur tavada
Nasihatmi ne haddime ey hırsızdan kıymetli
Yoksa başka söylesemmi şerefsize direkli

Yalancının mumu yansa rüzgar çıkar söndürür
Ben değilde Atan çıkar mezarından öldürür
Ne hacetki düş sanıpta kalkar çıkar döşekten
Tükürsemde abı hayat sanır kaçar elekten

Be hey karpuz yenilirmi hemde kelek haliyle
Kabuk bile sana kalmaz senden çok var haliyle
Kessem bile kanı akmaz hem kansızdır vicdansız
Mumun söndü koy cebine gerek olur haliyle

Hıyar desem ne gerekki taze sanır kendini
Tezek desem gübre diye lazım sanır kendini
Be hey yüzsüz be utanmaz ne desemki çare yok
İlk değilsin sonda olmaz yenilersin kendini