Aras Şiiri - Serdar Tunçluer

Açın..! , açın kapıları çıkmamız gerek,
Akıl dolmuş içeri delinin kaçması gerek,
Tersine dönmüş her şey birinin bilmesi gerek,
Ne ne gerek hemşerim delinin gitmesi gerek,

Bad-ı sabah diyorlar ettiğim küfüre,
Zal oğlu ne ki..? Rüstem..! kimi buldu devire,
Neyzen dahi susmaz sözü durmaz seyire,
Neyde çalmaz bilirim o da sığmaz deliğe,

Çakalı dost tutmuş, kurdu’da ejder,
Bite pist demiş, deve’yede hoşt der,
Birine dert yanmış korkusu yuh der,
Gölgesi kendinin, kendine çüş der …

Hamuru yoğurması ister maharet,pişmesi alem deme bundan ibaret,
Bunca yıl yaşadın hamurun yavan, ne tuz var içinde kurban,nede senden emaret,
Bulguru kaynatmakla olurmu şeker,aslı ne ise adamın aslına çeker
Yırtsanda kendini olursun heder,ne ahlak sende var ne ahlaklı peder,
El adamından olurmu baba, baba da desen olmaz ki teba,
Akrep e dost demiş vay senin aklın, ne akıl ya çüş demiş hay seni şaşkın,
Eşeğin gözü bir ömre bedel, ceylana eş değil kimine güzel,
Sanma ki şahsın sen bana güzel, derim de gerçeği olursun ezel.