Arıço Şiiri - Sevgi Gül İlkan

Kızımla birlikte, kahvaltı hazırlamak için mutfağa geçtik. Temiz hava gelmesi için mutfağın camını açtım; bir de ne göreyim, benim arım gelmiş mutfak camında uçup duruyor. Kızıma, "Arım gelmiş, yaşıyor! Yaşasın!" dedim sevinerek.

​Ki İstanbul'u çarşamba günü 84 yılın rekor yağışı vurmuş, sel felaketleri yaşanmış, hepimizi derinden sarsan can kayıplarımız olmuştu.
​Sadece insanlar için değil, tüm canlılar için endişeleniyor insan. İstanbul'u şiddetli yağmurun vurduğu gün arım için de endişelendim. Balkona çıkıp aradım, bulsam içeri alacaktım. Öldü mü kaldı mı bilmiyorsun ki... Mutfağın penceresine gelişi, "Anne ben ölmedim, bak yaşıyorum" der gibiydi.

​Sevgili arım, bize dört pazardır kahvaltıya geldiği için onunla aramda sevgi bağı oluştu. "Aramızda" demiyorum çünkü benim elemanlar arımla geçinmiyorlar. Hoş, ilk başlardaki gibi değiller, kabullenmiş durumdalar; hatta arıyla ilgili "senin arı..." diyerek şaka yapıyorlar. Arım, dört pazardır balkonun kapısından içeri girip sofraya geliyor, reçellerden yiyip karnını doyurduktan sonra salonda keyif uçuşu yapıyor.

​Bu pazar hava soğuk olduğu için balkonun kapısını açmadık; arım da anlamış olacak ki mutfağın penceresine koşmuş. "Koşmuş" diyorum çünkü ben ona aynı zamanda "Çocuk" diyorum. Benimkileri, "Çocuk o, kovalamayın, bırakın bizimle kahvaltı yapsın, öf!" diye diye alıştırdım.

​Mutfağın penceresinde arımı "Akıllı çocuk" diye diye severken kızım, "Sen ona yakında isim de verirsin" dedi. "Ne isim veririm?" dedim, "Arıço" dedi. Kahkaha attım. Kızım annesini bilmez mi hiç? Kızıma, "Çocuğun 'ço'sunu ekleyip Arıço yaptın, değil mi?" dedim. "Evet" dedi.

​Arıço'ma, mutfağın penceresine üç çeşit reçel bıraktım, yesin çocuk. Arıço'mun kalbi sevgimle doysun. Sevmek ruha nasip edilmiş cennetten nimet. Arıço'mun sevgisi de Rabden gelen sevgiyi perde ardından duymak, hissetmek...