Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

anlamını yitirmiş, ölü ağaç kabuğu
sükut altın ayarı, söz gizlenir gümüşte
duvarı sağır eden, insanlardan duyduğu
ben senin baban ata dedikleri kâr işte

özgüven sahibinin, hayal kırığı olmaz

Kafamı çevirip döndüm geriye
peşimde gölgemi gülerken gördüm
gönlümdeki yara dünden hediye
küllenen maziyi silerken gördüm

bir kara bulut çöktü içime
ölüm böyle havaları sever nedense
şehrim bana,ben şehrime benzedim

ikindi vakti başladı yağmur
hala yağmakta

sevincinizi yarım bırakmak istemezdim
hele de zafer sarhoşu iken
ama ölüm var!
ölümlü insan
yalan bu dünya
bu dünya yalan

ay gülmüyor
yıldızlar parlaklığını yitirmiş
sisin, dumanın içinde boğuk

sokak lambaları
ve

senden önce gelenlerin kurduğu
bu kahrolası düzeni
yıkmakla geçer zaman
kendinden çok
başkaları yorar insanı
canına tak ettiğinde

I.


gözüm gözüme değmeden
sabah oldu
her zaman güneş uyandırırdı beni

kış çocuklarıyız biz
yüreklerimizde erir kar
boş ver be arkadaşım
ömrümüz bahar...

gizleyemediğim öfkem
ahraz duvarda yumruk izi
neden sonra anladım
sabrın erdemini
neden sonra anladım
sakinleşmem gerektiğini

çağ katliam çağı her yerde kan kokusu
bütün dünyayı sardı cehaletin korkusu
zalimleri yenecek masumların ordusu
boğulan çocuklara ağlar deniz feneri