Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

yıllanmış korku
aklımın köşesinde
bir paslı çivi

baharda buluşmak için
rüzgarla sözleşti
yaz otunun tohumu

sevdiği kadar
sevilmedi garibim
papatya dedi

g/el eder erik
ırmağından içmeye
yetim çocuğa

yaz otlarına
ağaçlara ve kuşlara
sonra insana dokundu hüzün

dipsiz kuyuya
sal gözlerini, korkma
tanıdık sular

davetkar elma
damakta doyumsuz tat
günahlar gibi

ayrılık vakti
parmak ucu sızlanır
el veda taşır

çağıracaklar
vakit gelince bir gün
acıkır çukur

saçlarımda kar
gözlerimdeydi yağmur
ömrüm son bahar