ARAFTAR
Göğsümün ortasında, bıçak sırtı bir coğrafya; bir yanım uçurum kenarı, bir yanım kilitli kapı. Varlıkla yokluk arasında, ömrün teraziye çekildiği o muallâk saatte kurulur bu mahkeme. Ne yana dönsem karşıma dikilen o zifiri hırs, ne yana baksam ruhumu boyayan o kör inat... İçimde kopan fırtına, dışarıdaki sükûnetin sağır duvarlarına çarpıp yankısız büyüyor. Hangi ara bu kadar kalabalık bir yalnızlığın orta yerinde demir attım? Hangi ara sol yanım, isimsiz bir mezarlığın en sessiz mermeri kesildi?
Gök gürültüsüyle yırtılırken gece, camlara vuran her damla yağmur, yarama basılan tuz misali sızım sızım sızlıyor. Karanlık, odanın dört duvarını üzerime bir kefen gibi örterken, ben içimde seni akça pakça yaşatmanın kavgasındayım. Oysa solumda acımasız bir zifiri karanlık, aşkın en kör noktasına kurmuş otağını. Sen oradaydın; teninle, sesinle, hafızama kazınan o hırçın rüzgârınla. Ben buradaydım; saf bir beyazın ardına saklanmış, körpe bir umudun son kırıntısıyla nefes alırken.
Ve an geliyor, gönül bahçemin gülleri birer birer gazel olup dökülüyor toprağa. Bir yanım sen, bir yanım dipsiz bir sessizlik... Ortasında iki keskin renk: Biri ruhumu ağartan o masum beyaz, diğeri ömrümü karartan o affetsiz siyah. Soluma inen bu aşk ıstırabı, sıradan bir sızı değil; göğüs kafesimi döve döve dışarı çıkmak isteyen, adı koyulamamış bir kıyametin ayak sesleri. Pencerem gizlice ağlar, gök feryat eder, sokak lambaları boynunu büker; ama kimse bilmez bu göğsün altında kaç asırlık yangının küle döndüğünü.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta