Arafta Kalan Kadınlar Şiiri - Mustafa Bulan

Din sanki indirilmiş kadınlara;
Kadınlar naçar, kaldılar arafta!
Hayatları boğuldu kurallara;
Kadınlar yorgun, kaldılar arafta!

Dediler; “Yemek, çocuk… kadınlara…”
Benzemek olmaz Hatice Analara(!)
Yaşarken de ölüyken de mezara…
Kadınlar aciz, kaldılar arafta!

Hatice Ana hem yaptı ticaret,
Hem baktı çocuk, çok büyük cesaret,
Varlığını paylaşırken nihayet
Kadınlar fakir, kaldılar arafta!

Bakın peygamberin askerlerine;
Nesibe, Esma, Atiye, Safiye...
Savaşmak için gitse de cepheye
Kadınlar zayıf, kaldılar arafta(!)

Çirkindir “Kızlar okumaz” sesleri;
Ne var ki hasta olunca eşleri
Gözleri arar bayan hekimleri?
Kadınlar şaşkın, kaldılar arafta!

Kur’an der: Ey İnsanlar! Ey müminler!
Onlar bundan anladı: “Ey erkekler!”
Ve kadına ayar verdi şebekler!
Kadınlar suskun, kaldılar arafta!

Saç, baş, kaş… karıştılar ne varsa,
Öldürdüler eğer gönlünde yoksa,
Hele kalbi bir başkasına kaysa…
Kadınlar aşık, kaldılar arafta!

Din, Kitap, kıble bir olduğu halde
Din uydurup anlattılar her yerde.
Adamlar giderken Adn Cennetine
Kadınlar mahsur kaldılar A’râf’ta(!)

Uyduruk hikayeleri yazarken,
Nebi’ye herzeler isnat ederken,
Kadınları cehenneme yollarken
Kadınlar mecbur kaldılar A’râf’ta(!)

Huriler hep verilmiş adamlara(!)
Ancak Ruhi, Nuri yok kadınlara(!)
Bulamoğlu şaşırırsın bunlara?
Kadınlar yalnız kaldılar A’râf’ta(!)

Pendik/10.02.2018