Aracı Mavracı Şiiri - Mustafa Bulan

Vallahi sınır yok benzetmelerde
“Trafolar kurup oldular aracı”.
Kutup, şeyh, mehdi, gavs… adlar yerinde(!)
Tezgahı kurup oldular mavracı!

İman “Yüksek akım, yakar” diyerek,
Hep trafodan, eldivenden girerek,
“Çıplak elle olmaz, çarpar” diyerek
Aracı çıkıp oldular mavracı!

Onlar açtılar olmayan arayı,
Araya girip buldular arayı(!)
Şah damarından soktular zokayı!
Manayı satıp oldular mavracı!

Sünnet sünnet deyip kafa üterek,
Deveye değil Opel’e binerek,
El ele verip Sırat’tan geçerek
Cenneti satıp oldular mavracı!

Çok keramet varmış beşer Nebi’de,
Hep girdiler sofrasından sünnete,
Deve de yokmuş, keramet terlikte,
Umudu satıp oldular mavracı!

Pek anlatmadılar cömert Nebi’yi,
Anlattılar kan, kıl, tırnak sidiği,
Ve anlattılar saç, sakal, terliği…
Yalanı satıp oldular mavracı!

İbn Sinalar, Biruniler, Kindîler…
Bilimde zirve, çok büyük alimler!
Bilimde gerilerken Medreseler
Hurafe “satıp” oldular mavracı!

Batı önemserken bu alimleri
Bizimkiler onlara “Şeytan” dedi?
Kara kalem yazarken hurafeyi
Havadan uçup oldular mavracı!

Şair uyarmıştı, almadık dersler,
Hâlâ dillerde “Uyduruk herzeler”,
Haşa herzelere vahiy dediler,
Tezgahı kurup oldular mavracı!

Tüccarlık, mavracılık bir arada,
Hem yürümez olmasa bir arada,
Bulamoğlu sakın kalma arada,
Yanlışa susup oldular mavracı!

Pendik/05.05.2024