Arafın Eşiğinde Şiiri - Süleyman Akıllı

Bir el uzatıyorum bilinmezin koyu karanlığına, İçimde bir çocuk, yalvarıyor inanmanın huzuruna. "Oradasın" demek istiyorum, sarılmak yüce adına, Fakat zihnim bir zehir, sızıyor kalbimin odalarına. Var mısın ey sonsuz kudret, yoksa bir teselli mi sesin? Neden her sorguda biraz daha uzağa gidersin? Bir gün baksam göğe, varlığın içimi ısıtır, Ertesi gün bir şüphe, bütün ışıkları karartır. Diyelim ki varsın, tahtında oturuyorsun yüce, Peki neye yarar bu hayat, sonu mutlak bir gece? Eğer ölümden sonra açılmayacaksa o kapı, Varsın ya da yoksun, neyi değiştirir ki bu yapı? Toprak olacaksam eğer, silinecekse bu bilincim, Var olmanın ihtişamı sönüp gidecekse sicim sicim; Ha bir yaratıcının eli değmiş bu çamura, Ha kör bir tesadüf savurmuş beni bu yağmura. Bir yanım diz çöker, secdeye varmak ister, Bir yanım fısıldar: "Boşuna bu çekilen dertler." Bu araf, bu bocalama, göğsümde ağır bir taş; Ne tam inanabiliyorum, ne de şüpheyle barışık bu baş.