Anne Şiiri - Özkan Öner

​
​Ayağı yalın, elleri kınalı...
Ben sevindikçe sevinen,
Üzüldükçe üzülen annem.
​Ne zaman tebessüm etsem yüzüne,
Gözlerinin hüzün uçurumlarında
Peygamber çiçekleri açardı.
​Kaç mevsim oldu gidişin,
Kaç mevsim yokluğunla üşüdü ellerim...
Kaç kere düştüm dizlerimin üstüne,
Kimse sen gibi sarılıp kaldırmadı, anne.
​Kaç kere sevildim bilmiyorum ama
Kimse senin gibi sevmedi, anne.
Beni kaç kere vurdular da
Bir tek senin yokluğunla öldüm, anne!
​