Hicran Şiiri - Özkan Öner

​Boylu boyunca çiçek açardı yaseminler,
Her bahar Sinop’un taş sokaklarında...
Gündüzleri yalınayak koşan çocukların sevinç çığlıkları,
Geceleri evimizin su alan rıhtımlarına vuran dalga sesleri...
​Az ötede balık avına giden gırgır teknelerinin
Motor sesleri bozardı sessizliği.
Uzayan sahillerinde nice aşklar filizlenir,
Niceleri mazi olurdu.
​Seyre dalarken gözlerim kâinatı,
Ansızın sen gelirdin aklıma.
Gözlerine bakınca,
Peş peşe gemiler kalkardı yüreğimin limanlarından
Engin maviliklere...
Ufkunda kaybolurdum.
​Ellerin bembeyaz bir martı gibi
Kucaklardı gökyüzümü.
En çok papatyaları severdin,
Bir de yağmurun ardından gelen toprak kokusunu.
​Seninle birkaç mevsimsizliğe katlanmıştı gençliğimiz,
Bir de yıldızlar arası yokluğunu sığdırmıştım gecelerime.
​Mecburi bir vatan göreviydi ayrılığımız;
Döndüğümde nişanlamıştı ailesi.
Adı Hicran’dı, hiç unutmam...
Hicran olup kalmıştı içimde yokluğun, hasreti.