Ankara da Ramazan akşamı Şiiri - Ömer Tural

ANKARA’DA RAMAZAN AKŞAMI

Başkentin sokaklarında Ramazan heyecanı,
Bir hoşgörü medeniyeti, Anadolu’nun devamı.
İnsanı halden anar, yardım eder birbirine,
Atatürk’ün izi düşmüş caddeye, taşa, iline.

Koştum hemen Eski Gima'nın önüne erkenden,
Alışveriş telaşı, pide kokusu yükselir elden.
Askıda ekmekler, bereket yağar her an,
İşte dedik ya, “On bir ayın sultanı” ramazan.

Ama bir şey eksik bu akşam, bir şey noksan,
O eski neşe, o tatlı ses, o şenlik yoksun.
Tekin Çalışkan’ın sesi yok; ne arabesk ne türkü,
Romen kardeşlerin halayı yok, susmuş küsmüş.

Dedemin şalvarı suskun, kalabalıklar yalnız,
Zabıta engel olmuş, demiş “Buraya olmaz”…
Oysa halk neşelenirdi bu sesle, bu renkle,
Sanatçılar baş tacıydı, şenlenirdi her gece.

Vakit geçti, iftar vakti, evde sofra kurulu,
Minareler kandilli, ezan arşa vurulu.
Dualarla açılır oruç, huzur dolar içim,
Karşımda Anıtkabir; bir başkadır bu geçim.

O’nun sayesinde huzurla kılarız namazı,
O’nun armağanıdır bu cennet vatan, bu sancı.
Dualarım yönelir O’na, O yüce duruşa,
Ruhu şad olsun, mekânı olsun cennette köşe.

Bu şehirde her akşam ayrı bir hüzün biter,
Ama gönül hep aynı şarkıyı tekrar eder:
Tekin Çalışkan geri gelsin, söylesin türküsünü,
Eski Ankara kazansın kaybettiği gülüşünü.

Duyguların Şairi Ömer TURAL