Anem Refie Şiiri - Ömer Tural

ANNEM REFİE

Balkanlardan gelip yurt tuttun ana,
Karagöl'de geçti ömrün Refie.
Gönlünde sevgiyle, dilinde dua,
Sessizce yaşadın annem Refie.

Kuyudan tenekeyle su çekerdin,
Bahçede biber, domates ekerdin.
Çiçekler açınca sen de gülerdin,
Baharlar taşırdın annem Refie.

Pencerende kışın çiçek açardı,
Evinin içine güzel koku saçardı.
Gelen her misafir seni sorardı,
Sofranı açardın annem Refie.

Rasim Usta ile hayatı sürdün,
Yokluğu varlığa gönlünde ördün.
Geleni boş çevirmez, bağrına sardın,
Ne güzel kadındın annem Refie.

Çevre köylerden de misafir gelirdi,
Çay ile kahvenin ardı kesilmezdi.
O yıllarda gönüller böyle verilirdi,
Hizmette neferdin annem Refie.

Bir muhtar eşiydin, bir ustanın eşi,
Evinde eksilmez dostların sesi.
Senin sofran oldu gönüller beşiği,
Herkese açıktı kapın Refie.

Az ile yetindin, gönlün hep tokdu,
Sende gösterişten zerrece yoktu.
Edebin, sabrınla hayatın çoktu,
Gönüllerde kaldın annem Refie.

Dört Kasım seksen dokuz, hazin gün,
Gidişin içimde kapanmayan dün.
Sen gittin, evimiz sessiz kaldı dün,
Hasretin yürekte kaldı Refie.

Ben senin evladın, Ömer'in oğlun,
Ananın sevgisi yüreğimde yoğun.
Şiirime sinmiş senin güzel ruhun,
Her mısrada varsın annem Refie.

İnsan nasıl yaşar, öyle anılır,
Güzel insanların adı sanılır.
İhlasla yaşayan gönül tanınır,
Sen öyle yaşadın annem Refie.

Rabbim rahmetini senden esirgemesin,
Melekler yoldaşın, nurun eksilmesin.
O güzel ruhuna azap değmesin,
Cennetler yurdun olsun annem Refie.

Ömer TURAL
Duyguların Şairi