Amber Şiiri - Şadiye Kılıç

amber yakalamak için baltık’a batıp çıkan emekli umuduyla
koşuluyor bu yüzyılın ucuna
kanayan yerlerine tutsun istiyorum zaman sözün yara bandını bırakın
ah eleği duvarda asılı duran hürriyet
ve gelinlik kızların kalem tutan elleri
kaç hayal birikti heybesinde susmalarınızın
kim bilirdi yağmurun aç konduğunu dünya sofrasına
ve kim bilirdi çoğaldığını çiftçi ellerinde rahmet damlasının
yanına almış esrarını cebi delik cepkeni delik bütün geri kalmışlığımızın
nida’yı antep’te bıraktığımızdan beri
mizgin veriyoruz ölü doğmuş arkadaşlarına toprağımızın
bilmiyoruz ne menem bir şey bir avizeyle aynı boyda olmak
ellerimizse çok çirkin
nasıl uzansınlar göğ(s)üne allah’ımızın
-oysa yağmur dediğin bulutun evden kaçan nazlı kızıdır-