Ey insan!
Bu kadar kök salma dünyaya;
Çünkü sen,
Çamurdan yaratılmış olsan da
Yıldızlara bakmak için doğdun.
Ve bir gün,
Bütün maskeler düştüğünde,
Bütün unvanlar sustuğunda,
Bütün alkışlar dindiğinde,
Geride ne servet kalacak,
Ne şöhret,
Ne adını taşıyan mezar taşları...
Ardından hatırlanacak olan;
Ne kadar kazandığın değil,
Ne kadar sevebildiğin;
Ne kadar yaşadığın değil,
Ne kadar da insan kalabildiğindir.
Kayıt Tarihi : 16.06.2026 19:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!