Gelmedin...
Gözlerimin önünde değilsin,
ama tek gördüğüm sensin.
Ne sen gelebildin, ne ben,
Hep geç kaldık
Bir zamanlar ışığın bile ÜRKMEDİĞİ
o küçük sokaklarda oynardık;
şimdi aynı sokaklar,
sanki unutulmuş bir masalın
kararmış SAYFALARI gibi önümde duruyor.
En son oynadığımız saklambaçta mı
kayboldu çocukluğumuz,
sevgimiz, merhametimiz, insanlığımız…
Belki de
büyürken bir yerlere sakladık hepsini;
Aşk gülüşe benzer,
sen oradan başla sevmeye…
Çünkü bazen
bir insanın yüzünde beliren küçücük bir kıpırtı,
başka bir insanın içindeki
Hasretle öpüyorum bütün kusurlarını.
Sanki biraz eksik bırakılmışlar dünyaya;
biraz yarım,
Hayat dediğin biraz böyle…
Bazen içinde,
henüz alfabesi basılmamış bir ihtimal
ilk harfini dilinin arkasında saklar;
sen, hangi sözcüğe dönüşeceğini bilmeden
Kaç sabah
uyandım sana bi bilsen
Hesap etmedim,
Eskimiş yaralarımdan
biliyorum,
Çizgilerini sayamıyorum
Ellerime batacak sanıyorum
güllerin dikenleri.
İnsanlık kendi üzerine kapandı mı,
çocuk çığlıkları doluyor kulaklarıma.
Sessizce toplanır anılar,
gürültüsüzce gidilir.
Umut kesilir,
sabır yorulur.
Ne dünün anlamı kalır
ne yarının hükmü sürer…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!