Ali Can Atalay Şiirleri - Şair Ali Can A ...

Sana mühürlü kalemin mürekkebi karşıya kanar,
Kavuşmasın ellerimiz, sen yine karşıda kal!
Bu nasıl bir aşk, melekler sanki arşı yakar;
İçimde bi’yağmur var düşerken karşıya kar.

Kalbime vuran kıyılara, beyaz bir örtüsün;

Ey gönlüne düşkün düşlerimin nazlı perisi!
Geceme düşen ay gibi gözlerimin ferisin.
Düşünürüm yine gülşenini, ateş olsa berisi;
Kışın üşüyen şu kalbimin sımsıcak yerisin.

Senden başkası yalan, yüreğim tenha kışın;

"İçim!" dedirt bu kalbe, çünkü gözlerimdesin;
İçimde bir harabe, "Ben hep özlerim." desin.
Işık vurmuş yüzüne, kalbimde bir yerdesin;
Mavilere boyandım, karış bulutlara derde sin.

Topladım dün gökyüzünden pembe bir kasımpatı.

Oğuz’un toprağı kutlu kana boyandı,
Kan kokulu bir geceye kırk nefer uyandı;
Bağımsızlık ateşi Vey ırmağında yandı,
İlterişle orduları sefil Çin’e dayandı.

Kutluk doğdu yeniden, kılıç tutan ellerle;

Sakladığım hislerimi kağıda yazan kalbimdi yâra
Hislerimin ruhusun, ruhumda kanayan kalbimdi yera
Gülümse ay ışığım, aşık sana susayan kalbim diyara
Gözlerinin siyahı bu diyar, senden önce kalbimdi yara.

Sönmez ışığımız, bir şarkı yazdım tan yerinden.

Sen gidince eksildim mi bilmem,
Ama var olamadım da hiçbir şeyle.
Ne bir şarkı tamamladı seni,
Ne bir sokak unutturdu adımlarını.

Sigaraya hiç başlamadım da mesela,

Rüzgar eser ılgıt ılgıt, dağların en yücesinden!
Bir hilal yükselir, süzülüp de puslu gecesinden.
Toprağa düşen her can, göğe doğru bir çınar;
Bastığım yer vatan olur, şehidimin gülcesinden.

Sıra sıra dizilmiş, göğsü iman dolu yüce nefer;

Sensin taş kalbimden taşan aşka ter ektiren
Neydi güzel gözlerini unutmamı gerektiren
Ölmem için bir soğuk kış günü bir de gerek tren
Unuttum ben aşkımızı gerek pes et gerek diren

Bir anlam ararsın cümlelerimde bulamazsın

Uyan denizin asil kızı, gözlerinden ay bulayım;
Unutursam eğer seni, özlemin ile kaybolayım.
Sahilin serince sesi, faili meçhul kalp olayım;
Söndüğünde tüm ışıklar, şu gözlerine kalp olayım.

Yazsam ismini kağıda, nefesin kalbe dokunur;

Bir katreymişim meğer, ummanı bende olan;
Nefesinden üflenip, bu tende canı bulan.
Alemi seyrederim kalbimin aynasından,
Ne geride bir iz var, ne önde baki kalan.

Bir ney gibi üflerim, feryadım benden değil;