Alazlanmış Eylül Geldi Şiiri - Gülay Özd ...

Mevsimlerin en güzeli geldi,
hadi tut elimden;
hayatın kıyısında biraz oyalanalım.
Bir fincan kahve kokusu,
bir kitabın arasında unutulmuş akşam…
En güzel duyguları çek içine,
dünya biraz da böyle yaşanır.

Köhne gecelerin
küme küme yıldızlarını doldur ruhuna;
hiçbirini eksik bırakma.
Gözlerin kapanmadan
göğün bütün ışıklarını içinden geçir.
Belki yalnızlığın
ilk kez kendine bir gökyüzü bulur.

Arındır kendini
günün üzerine sinen kirlerden;
dağılsın omuzlarında biriken dünyanın ağırlığı.
Gökyüzü yıkasın yalnızlığını,
sen zihnini yoran ne varsa
birer birer bırak ardında.

Dans et,
müziğin sustuğu yerde bile.
Hiç olmadığın kadar özgür ol.
Ruhunu dinlendir;
gözlerini de unutma.
Bir aynaya değil,
kendine bak.
Kimseye güzel görünmek zorunda değilsin;
hayat, başkalarının beğenisine sığmayacak kadar uzun.

Yaz yağmurunda değil,
Eylül yağmurunda yürü.
Bir anlık olsun koş,
yalınayak, hesapsız, özensiz…
Alazlansın dudakların
Eylül’ün sarımtırak ateşine karışarak.
Silme alnındaki teri;
bırak yağmurla birbirine karışsın.
Aksın yüzünden bütün boyalar,
dökülsün üstünden sana ait olmayan ne varsa.

Bu dünyanın çarkına
bir çomak da sen sok.
Bir gün durur belki zaman,
bir yaprak havada asılı kalır.
Mevsimler yine değişir,
Eylül gider, başka bir Eylül gelir.
Ama sen değişme.
İçindeki o küçük ateşi
kimsenin yağmuruyla söndürme.

Daha nice alazlanmış Eylül
gelir geçer sararan yapraklarla;
ve insan,
kendi takviminden bir yaprak daha düşürür.
Sen düşme.
Bir gün anlayacaksın;
ömür dediğin şey
takvimde değil,
yaşayabildiğin kadar Eylül’dür.

02.09.2026
~ Gülay Özdemir~