Akşam Vakti Şiiri - Kasım Kobakçı

Akşam vakti, tek başıma,
Zifir çöker, şu canıma,
Yüce dağın, çam dalından,
Üşümek var, sol yanımdan,
Sesi yiten, tenha yoldan.
*
Düne tutsak, düşmüş zihnim,
Sızı sızar, yüreğimden,
Çok kederli, bakar yıldız,
Kötü biten fikirlerden.
*
Yürür durur adımlarım,
Fikrim yitti, yola çıkıp,
Darlatıyor şu düşlerim,
Koptu tel tel, gizemlerim.
*
Bomboş kalmış, fani küre,
Taşıp duran, şu fezalar,
Boşluk üzre, solgun hilal,
Toprak üstü, şahsım yetim,
Yüce dağın, çam yaprağı,
Durmaksızın eriyen gün.
*
Gölgelerden kopan cismim,
Siyah çöker, şu tenime,
Yüce dağın, meşe dalı,
Ciğerimden kopan ayaz,
Ruhu boğan kuytuluklar.
*
Düne, esir olmuş özüm,
Yaş dökülür gözlerimden,
Çok kederli bakar güneş,
Kötü biten, sanrılardan.
*
Adımlarım gezer durur,
Şuur koptu vücudumdan,
Darlatıyor solgun düşler,
Tel tel koptu, düğümlerim.
*
Kimsesiz şu fani küre,
Taşan dipsiz, şu fezalar,
Arş üzre, şu nurlu hilal,
Toprak üstü, şahsım garip,
Yüce dağın, meşe dalı,
Durmaksızın biten ömür.
*
Siyah çöken saniyeler,
Zifir basan, şu ruhuma,
Yüce dağın, sedir dalı,
Ciğerimden vuran soğuk,
Dilsiz duran uçurumlar.
*
Mazi çeken, garip ruhum,
Yaş süzülür, kirpiğimden,
Yas tutarak, bakar güneş,
Kötü biten, rüyalardan.