Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Korkarım tuğlalar örecek gökyüzünü,
kapanan gökle birlikte
aşağıya inmeye niyetlenen
kararsız ve belirsiz çalkantılarla

Ankara Ulus Meydanı’na uçak düşer, olaylar gelişir. Efsunda kalmış bilinenler farklıydı ama uçağın içinde uzaylılar vardı. Onu, havada izlemişlerdi. Sonra onda –uçakta- bir hayalet olayı yaşandı. O düştükten sonra bilinen tüm sakatlar ve deliler buradan türedi.

*Adam Ay’a bakıyor. Gözünü kısar, ondan aşağı ışık çizgileri indirir ve o, kuzey kutbundan ikiye bölünür. İki dilim-kanatlar açılarak yanlara, yavaş yavaş, aşağı doğru Titanik batar.

Neden tüm gezegenler, yıldızlar yuvarlak uzaktan; ışık düz bir çizgi takibetmezken? Uzaktan hem beyaz o dolunay

seni seven ben
kendim için sevmesem de seni
sen sevdin kim için.
demek bir anlam var.

bir dükkan almamdan

Duraklar ve hedef aynı şeyler olabilir ise; bazı yönlerden, zamana şans tanınmaz
-

Şafak çöküyordu beyaz gün ağarırken.
Haki görüntüleri mataraların,
toprak heyecanında

Kim bu Hacer Ana?
Çocukları yerleştirmiş kucağına.
Masa etrafında, hepsi,
koşuşup duruyorlar.
Bu Ofer, kim? Ouyer ne, yoksa Oje mi
parmak tırnağında?

Kim haklı çıkar,
eğer yükselen
bir çığlıksa.

Eşittir insanlar
diye dile getiren

Yürek olmasa yaşar mıydık?
Güzel şeye yüklemişler aşkı,
Bir yaşatan’ın sembolüne.

Gene de yürek sayıklar sık
Sık, işte bu yüzden sen ve

-

İnsanın koşullanmışlıkları
kedinin kuyruğuysa
olası, ona basılmasıdır
kedinin kuyruğu da.

ii. a
Bir açıklama,
ilikler kadar var edilir;
nehir olmayan Kavaklıdere sularında:
Eti kemik geçiyor.
Kavaklı’daki dere Ankara’da nerede?

İyi de niye bu olaydan hazzetmedi,
içinde kafatasının
sayı boncuklarının
cetveliyle doğan bu çocuk?
Bir kese asılıydı
çelikten çerçevesine