Aile Şiiri - Yılmaz Efe Alabaş

uzaydayım sanki kaskara bir boşlukta
kayıp giden parlak yıldızlara bakarım
ben ise bir yaprak gibi savrulmakta
onlar kavuşurlar yare ben anca bakarım
kadermidir bilinmez sanki hep arafta

şu kısacık ömrümü hep belirsizlikle yaşadım
hep katlandım ama aslında nefret ederim
açık denizlerde küçücük bir salla kalakaldım
ne zaman karaya vuracağım hep merak ederim
usuz bucaksız ufuğa bakıp o'na şiir yazdım

o'na yazdım umut ışığımı harlayan geleceğime
beni bu belirsizlikten kurtaracak o güzel kadına
kızıma oğluma her daim seveceğim eşime
hayallerimi anlattım bu beyaz sayfalara
kalemim ve defterimle bir aile kurdum kendime

kalın bir yorgan gibi sıcacık
sonsuz bir şelale gibi özgür
kimsesiz bir çayır gibi huzurlu
adanmış bir keşiş gibi sadık