Ahval Şiiri - Muhammet Melih Kurnaz

Garip bir meşgalenin içindeyim yıllardır.
Sesimi, gözyaşlarımı nikbinlere, uçan kuşlara,
bir yudum suya muhtaç bırakmaktayım ahvalimi.

Demir dağda dövülmüş yüreğime söz geçmez;
kendimi yozlaşmış bir bataklıkta görür gibiyim.
Her çırpınışımda bir nebze daha batarım,
yaratılmış olduğum balçığa.

Gözlerim, bir nebze olsun yârin gözlerinden
uzak kalma korkusuyla
uyku görmez,
dalıp gider uzaklara.

Çapalanmakta olan tütün tarlalarında bulurum kendimi.
Çapalamaktan tütünü,
ellerim yârin ellerini tutamayacak kadar pisliğe bulanmış.
Gözlerimdeki kırmızılık,
alacakaranlığın şerriyle büsbütün ahvalime
şerli bir vasıf katmış.
İşte korkum da bundandır
dalıp gittiğim uzaklardaki adama dönüşürsem diye
uykuyu cebimden çıkarmam lazım.

Temizlense eller, kavuşulsa yâre
dökülse gözlerimdeki şerli kızarıklık
tarladaki işçinin emeği kalpte kalsa
ah kalkar
hoş kalır val.

Ahval.