Ahmet Yanıt Şiirleri - Şair Ahmet Yanıt

Ölürüm de vazgeçmem, diyordum ya hep;
Ölümü göze aldım, vazgeçtim senden...
Umarsızlığındır -bil- buna tek sebep;
Sözümü geri aldım, vazgeçtim senden...

Ömrüme yâr diye bir seni tanırdım,

Bir dize sevda, takıldı kalem;
Hep seni yazar noktalar, hatlar...
Vedâna yenik düştü ya kale'm;
Sırtımda hasret, kalpte hüzün var...

Uğramaz oldu huzura yolum,
Mutluluk uzak bir diyar şimdi...
Sevdadan yana anca' yoruldum,
Gönlüm tenimden ihtiyar şimdi...

Sanma başka bir sevda katarım,

Kurumuş bir gül gibi kaldım ortada,
Suya hasret kalıp, yananlardanım.
Bu ayrılık acısı girdi kanıma,
Şimdi bir meçhulde, yalnızlardanım.

Sensizlik sinemi yakıp duruyor,

Kirpiklerin ok olur bir bakışında,
Sen yaman bir avcısın, ben de şikârım.
Adını sayıklar kalp, her atışında,
Gönlüme yârimsin sen, ömrüme yarım...

Bîhaberdim, nedir yaşamanın şevki?

Sen gördüm baktığım her çehreyi,
Yüzünü gözlerimde sakladım.
Gittin; vurup paslı kilitleri
Gönlüme sevdayı yasakladım...

Hangi kabir aldı sevdamızı?

Tüm güzel sözleri atıp bir tarafa,
Nefretimi dizelere kusacağım.
O nahif edebimi kaldırıp rafa,
Bugün ben de kahpelere yazacağım.

Halepçe, Hocalı, Uygurlar, Myanmar...

Günlerim felek çarkından geçer,
Ömrümü satsam, bin ömür eder...
Her mevsim yalnız, hasatım keder,
Dertlerim harman, yoruldum artık...

Sen çıkıp gidince hasret bürüdü,
Meçhûl bir şehre döndü yüreğim.
O gidişin ömrünün son günüydü,
Seni bir kabre gömdü yüreğim.

İstemem! Gitsinler hayâlin, düşün,