Ahmet Yanıt Şiirleri - Şair Ahmet Yanıt

Fikrime ne zaman saçların düşse,
Bir hüzün dökülür omuzlarıma.
Derdimi anlamaz inan, hiçkimse,
Öylece kalırım kendi başıma...
Fikrime ne zaman saçların düşse.

Ne gönülde kaldı ne sofrada tâkat,
Verilen sözler gibi, ekmekler bayat.
Üç kuruşla da nasıl sürülür hayat?
Hepimiz ârif olduk, tarif gerekmez.

Düşman görünür oldu her bir mağaza,

Kendimize yurt eyledik dünyayı,
Haram-helal demeden yedik, içtik...
Önce akrabayla selam-sabahı
Sonra bu bayram da bir kurban(?) kestik...

Özen göstermedik hiç, kul hakkına,

Omuzlarında tortusu yüklüydü yılların,
Sandım ki bir anıt duruyordu karşımızda.
Emmi, deyiverdim usulca, nicedir halın?
Kavrulup gidiyoz, dedi; kendi yağımızda...

Zifir karanlık çökse de güneş kaybolunca,

Ne yaptıysam olmadı, doğrulmadı gönlün,
Sözüm geçmedi gitti, o saçma kibrine.
Yaz bu sözümü zalim, anlarsın da bir gün
Eyvahla dolu yaşlar dökersin kabrime.

Serseri sokaklarda hep bensiz gezersin,

Artık sönüyor gözlerimin feri,
Gönlümde umudun adı kalmadı.
Hasretini tattığım günden beri,
Yaşamanın tuz tuzu tadı kalmadı...

Resmin de yok artık cüzdanımda,

Yine girdim bak, efkârın koynuna,
Ben söyleyeyim, sen dinle Kardelen.
Hasret sol yanımı oyar boyuna,
Sen ne çektiğimi bilme Kardelen.

Ne sıcak tebessüm iner yüzüme,

Öyle bir zamandayız, adamlar kardan,
Bîhaber hayatlar vicdandan ve ardan.
Niyet yok kimsede, dönmeye zarardan,
Bu ahvâle bakıp bakıp şaşıyorum...

Ne, nasıl düzelir bu koyu gafletle?

Bir tebessüm yeter, viran etmeye,
Kurduğum dünyamı yıkma, ne olur...
Razı olmuşken ömrüm sensizliğe,
Apansız karşıma çıkma, ne olur...

Hasret zindanında bu esaretim,

İnsan bir gafletin büyüsünde yaşar,
Ancak birkaç saatmiş ömür dediğin...
Bilsen, bu saatlerde ne çileler var,
Her zorluğa tâkatmiş ömür dediğin...

Gün olur yürek ezildikçe ezilir,