Gönlüm aradığını buldu artık,
Üzüm gibi gözleri kaşları yatık,
Selvi boylu saçları da dağınık,
Özletiyor kendini hiç olmasa ayrılık,
İncelik, zariflik, güzellik hep onda,
Doyulmuyor sohbetine, sefasına da,
Elemi yok neşeli bazen gamda onda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta