Ağır Roman Şiiri - Ömer Yücekaya

Ömer Yücekaya
151

ŞİİR


7

TAKİPÇİ

Ağır Roman

“beni bu hayat yendi; s e v g i l i!
zafer tacını sen takma başına,
yada kendini suçlama”

Kerpiç bir evde koptu ilk vaveyla
El bebek, gül bebek acı emzirdi ler
Yıkılmaz dediğim her şeyi, bir fiskeyle yıktılar!
Ne baharlar yaşadım, çiçeksiz yapraksız
Hayatı öğretti, iyi kalpli öğretmenim
Okula gittim önlüksüz…
Yakasız…
Kitapsız…

Çocuktum…
Derler ya, bıyıklarım terlememiş ti
Dünyayı sırtıma yükleyip, beni terlettiler
Ne gecelerim oldu, ışıksız sabahsız
Çocuk olmadan büyüdüm, büyümeden yaşlandım!
Ne günlerim geçti sigarasız…
Parasız…
Babasız…

Başımda kavak yelleri esse de
delikanlı göğsümde asil sevdalar
Sevdalar ki, kurşun yarası!
Sevdalar ki, yüz karası
Sevdalar ki ah o sevdalar
Allah ın belası

Denize aşık, bir deniz feneriydim
İnadına beni denizin en hırçın yerine kurdular
Dalgalar günlerce vurdu gövdeme
Yosun kapladım
Pas tuttum
Işığımı yitirdim zifir karanlık gecelerde
kendi karanlığımda kayboldum

Ölmedim, ölmedim ama…
Ölümlerden ölüm beğendim.
Hayat kapı duvar kapanırken yüzüme
kapıları yumruklaya yumruklaya
kapıların dışında kaldım

Ne acılar abandı çorak göğsüme
Hep gece yarıları geldi ölüm haberleri
Önce annemin gölgesi silindi o sarı badanalı duvarlardan
Annem…
Beyaz papatyalar gibiydi narin elleri
Sonra ulu ağaçlar gibi çatırdayarak devrildi babam

Ya oğlum…
Ahh oğlum…
Koskoca bir ömrü beş güne sığdıran oğlum
Küçücük bedenini
ana kucağı gibi toprağa gömdüğüm oğlum

Postacı, iyi bir haberle hiç kapımı çalmadı
Tentürdiyot sürsem de kanadı gecelerim
Zemheri vurmuş sular gibi dudağımda dondu gülüşlerim
Kaç kez gönüllü uzandım darağacına
Kaç kez celladım la seviştim

Yenildim işte…
Ben bu hayata yenildim
Bu yüzden camların buğusuna, hep hayat yazdım
En güvendiğim anda, beni bu hayat aldattı
Sen değil sevgili
sen değil…
Beni bu hayat ağlattı!

Ömer Yücekaya
Kayıt Tarihi : 20.8.2019 13:00:00
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!