Agaçtı O çocuk Şiiri - Ömer Tural

Ağaçtı O, Çocuktu O – Tural

I. Giriş – Kandilin Doğuşu
Bir gece daha geldi yılların ardından,
Gök kubbe ışıklarla donandı.
Âlemlere rahmet olan o güzel yüz,
Bir kez daha anıldı, bir kez daha hatırlandı.

Kandil gecesidir bugün,
Karanlıklar dağılır, kalpler aydınlanır.
Zira bu gece,
Rahmet kapıları ardına kadar açılır.

Ne güzeldir bu gece,
Günahlar affolur, tövbeler kabul.
Ne kutludur bu gece,
Peygamber doğdu, âlemler nura gark oldu.

Gökten bir ses yankılandı o gece,
"Muhammed'ür Resulullah" dendi.
Yıldızlar dizildi saf saf,
Melekler secdeye kapandı.

Ve o gece doğdu,
Yetimlere umut,
Mazluma kalkan,
Zengine tevazu öğreten,
Âlemlere rahmet olarak gönderilen.

II. Ağaç Sevgisi
Bir ağaç dikerdi toprağa,
Elleriyle veda edercesine.
Kök salar mı diye endişe ederdi,
Her fidanda bir ümit gizliydi.

"Bir ağaç dikin" derdi,
"Gölgesinde insanlar dinlensin,
Kuşlar yuva yapsın dalında,
Meyvesinden hayvanlar yesin."

O'nun için ağaç, nefesti,
Yeşil, O'nun hırkasının rengiydi.
Bir dal kırmaya kıyamazdı,
Zira her dalda bir canlı nefes alırdı.

"Kim bir ağaç dikerse" buyururdu,
"Bu sadaka-i cariyedir, ecri daimdir."
Elleri toprakla buluştuğunda,
Cennet kokusu yayılırdı etrafa.

Ağaçlar O'nunla yürürdü,
Kütükler O'nu işitirdi.
Bir hurma ağacı O'nu özlediğinde,
İnlerdi, ağlardı, ses verirdi.

O, bir ağacın kesildiğini görseydi,
Gözlerinden yaş akardı.
Zira her ağaç, O'nun gözünde,
Allah'ın bir emanetiydi.

III. Çocuk Sevgisi
Ve çocuklar...
Ah, çocuklar!
O'nun gözbebeğiydi,
Cennet kokusunu taşırdı her biri.

Hasan'ı, Hüseyin'i okşardı sırtından,
"Bunlar benim güllerim" derdi.
Bir çocuk yanına geldiğinde,
Eğilir, onun seviyesine inerdi.

"Ashabıma en çok benzeyen,
Çocuklara en merhametli olandır" derdi.
Bir yetim gördüğünde,
Başını okşamadan geçmezdi.

"Onlara oyuncak getirin" derdi,
"Onların kalbini kırmayın."
Zira çocuklar melekti,
Masumdu, temizdi, tertemizdi.

Bir gün bir çocuk ağladı,
Annesi susturmak için çağırdı.
Peygamber koştu, omzuna aldı,
"Bu çocuk Allah'ın emanetidir" buyurdu.

IV. Hasan ve Hüseyin – İki Cihan Güneşi
Minberde hutbe okurken bir gün,
Düştü gözü torunlarına.
Sözünü kesti, indi koşarak,
"Bunlar benim dünya nasibim" dedi.

Annesine kıymayın, dedi sanki,
Başlarına gelecekleri sezercesine.
Çünkü O, âlemlere rahmet,
Hem de iki cihan serveriydi.

"Cennet gençlerinin efendileridir" dedi,
Hasan'la Hüseyin için.
Biliyordu ne acılar beklediğini,
Ama sevgisini esirgemedi hiçbirinden.

Hasan için dedi ki bir gün,
"Bu oğlum liderdir, barıştırır ümmeti."
Ve gerçekten de oldu,
Hasan barış yaptı, kan dökülmedi.

Hüseyin için ağlardı içten içe,
Kerbelâ'nın acısını duyar gibiydi.
"Ümmetim, ümmetim" derken,
Torununun çekeceği çileyi bilir gibiydi.

V. Kerbelâ – Gözyaşı Çölü
Aradan yıllar geçti,
Peygamber uğurladı dünyayı.
Ama O'nun torunu Hüseyin,
Yalnız kaldı Kerbelâ çölünde.

Zulüm çöktü her yana,
Kan aktı toprağa.
Hüseyin susuz kaldı,
Fırat nehri dursa da karşısında.

Bir avuç su haram edildi,
Susuzluktan yanarken ciğerleri.
Ümmetin torununa yaptığı işkence,
Göklere çıktı feryatları.

"Hüseyin susuz" diye haykırdı,
Ama kimse duymadı.
Yezid'in ordusu sardı dört bir yanı,
Mazlumiyet en çıplak hâliyle oradaydı.

Dedesi Peygamber,
Bir gün Hüseyin'i kucağına almış,
Öpmüş, koklamış, gözyaşı dökmüştü.
"Neden ağlıyorsun Ya Resul?" dediler.
"Bu oğlumun başına gelecek zulmü görüyorum" dedi.

O gün ağlayan gözyaşları,
Kerbelâ'da sel oldu.
O gün öpülen o nur yanak,
Kerbelâ'da kan içinde kaldı.

Ah Hüseyin,
Ah Kerbelâ!
Sen susuz kaldın,
Ama susuzluğun,
Haksızlığa karşı duruşun,
Tüm dünyaya ders oldu.

Yetmiş iki kişiydin,
Karşında koca bir ordu.
Zulme boyun eğmedin,
Hakkın yanında durdun, dimdik durdun.

Susuzdun ama susmadın,
Allah'a yalvardın, secde ettin.
Kanın aktı toprağa,
Ama kanın, hürriyetin sembolü oldu.

Ya Resul,
Torunun Kerbelâ'da yalnız kaldı.
Gelen yardım etmedi,
Ne Ehl-i Beyt'ine sahip çıktı ümmetin,
Ne de torununu korudu.

Bugün bizler,
Kerbelâ'da akan kanın hesabını soramıyoruz.
Ama biliyoruz ki,
O kanlar yere düşmedi,
Her damlası gökyüzüne yükseldi,
Rabbin katında makam buldu.

VI. Bugün – Kandil Gecesi
Bugün kandil gecesi,
Ağaçlar da gülümser,
Çocuklar da sevinir.
Zira bu gece,
Rahmet peygamberi doğdu.

Doğdu da,
Ağaçlara can verdi,
Çocuklara umut verdi,
Yeryüzüne merhamet getirdi.

Gönüller ferahlar bu gece,
Diller salavatla dolar.
Her Müslüman koşar mescide,
Secdeye kapanır, dua eder.

Ama bu gecede bir hüzün var,
Kerbelâ'nın acısı yüreklerde.
Hasan'ın barışı, Hüseyin'in direnişi,
Peygamber'in torunlarına yapılan zulüm,
Hepsi birer ibret bize.

Ya Rabbi, bu gece affet bizi,
Peygamber'in hatrına bağışla.
Ağaç gibi dik durmayı,
Çocuk gibi masum kalmayı,
Haksızlık karşısında Hüseyin gibi dimdik durmayı,
Hasan gibi barışçıl olmayı nasip et.

VII. Sonlandırma – Dua ve Niyaz
Tural der ki:

Ya Resulallah,
Sen ağaçları sevdin diye,
Biz de dikeriz her fidanı.
Sen çocukları sevdin diye,
Biz de okşarız her başı.

Ama unutmadık Kerbelâ'yı,
Unutmadık Hüseyin'in susuzluğunu.
Unutmadık mazlumun feryadını,
Unutmadık zulmün karşısında duruşunu.

Öğret bize,
Yeşile sahip çıkmayı,
Masuma merhamet etmeyi.
Öğret bize,
Bir fidanda cenneti görmeyi,
Bir çocukta Allah'ı bulmayı.

Öğret bize Hüseyin gibi olmayı,
Haksızlık karşısında eğilmemeyi.
Öğret bize Hasan gibi olmayı,
Ümmeti birleştirmeyi, barıştırmayı.

Bu kandil gecesinde,
Ağaç olalım, gölge verelim.
Çocuk olalım, masum kalalım.
Hüseyin olalım, zulme boyun eğmeyelim.
Hasan olalım, barıştan ayrılmayalım.

Sevelim, sevilelim,
Senin aşkınla yoğrulalım.

Ya Rabbi,
Peygamber'in ümmeti olmakla şereflendirdin bizi.
Onun sünnetini yaşamayı nasip et,
Ağaç sevgisini, çocuk şefkatini kalbimize yerleştir.
Hasan'ın barışını, Hüseyin'in direnişini,
Bizlere ders edinmeyi nasip et.

Bu geceyi vesile kıl,
Günahlarımızı affet,
Bizi rahmetinden mahrum etme.
Peygamber'in şefaatine nail eyle bizi.

Kerbelâ'da akan kanların hesabını sormayı değil,
O kanların hakkını vermeyi,
Mazlumun yanında olmayı,
Zalime karşı durmayı nasip et bize.

Amin... 🌙🤲🌳👦🌹

Kandilimiz mübarek olsun,
Nur dolsun evlerimize.
Rahmet yağsın üzerimize,
Peygamber aşkıyla yanalım hepimize.

Ne unutalım Kerbelâ'yı,
Ne de unutalım Hasan'ı, Hüseyin'i.
Onların yolundan gidelim,
Hakkın yanında, batılın karşısında duralım.

Amin, amin, amin... 🌙✨

Ömer TURAL