Herkes kendi yükünü taşıyor. Kimi ağırlaştıkça sessizleşiyor, kimi başkasını ezerek hafifliyor. Benim de içimden çok şey geçti; ama hiçbirini bir başkasının kalbinden geçirmedim.
"Eskiden hep kendime derdim ki:
“Belki de o insanın taşıyamayacağı kadar büyük yükleri vardır.”
Ta ki aynaya bakana kadar.
Benim omuzlarımda dünyalar vardı; ama kimseyi ezmek için kendi yükümü bahane etmedim."
Her zaman yanımızda olacak kadının
her yerde yanında olmaya ant içtiğimiz
üç ayaklı dünya adaletiydi sevdamız;
sen,
ben,
gölgen-gölgem..
Devamını Oku
her yerde yanında olmaya ant içtiğimiz
üç ayaklı dünya adaletiydi sevdamız;
sen,
ben,
gölgen-gölgem..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta