Herkes kendi yükünü taşıyor. Kimi ağırlaştıkça sessizleşiyor, kimi başkasını ezerek hafifliyor. Benim de içimden çok şey geçti; ama hiçbirini bir başkasının kalbinden geçirmedim.
"Eskiden hep kendime derdim ki:
“Belki de o insanın taşıyamayacağı kadar büyük yükleri vardır.”
Ta ki aynaya bakana kadar.
Benim omuzlarımda dünyalar vardı; ama kimseyi ezmek için kendi yükümü bahane etmedim."
Ozan AğrıKayıt Tarihi : 1.10.2026 19:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!