Af Şiiri - Salih Şanverdi

Bana bir huzur inse semai mavisinden
Yüzüme dokunsa aşkı nefesinden
Sura üflense atılsam dünyevi şiltesinden
Ben bende değilim beni bana ver

Nurunu göstersen eşgali cemalinden
Bir tokatla uyandırsan dünyalık hevesinden
Kurtulsam fani olan hadesi necasetten
Ben bende değilim beni bana ver

Ezseler kafatasımı dökülse ağzımdan leş
İçimdeki nefis cellattan daha kalleş
Şeytanlaşmış gözlerim birbirine eş
Ben bende değilim beni bana ver

Sanki ciğerim bir necisin emsali
Kalbim ise bir akbabanın timsali
Küçülmüş beynim zerre miskali
Ben bende değilim beni bana ver

Nazar değse gözlerime hakikat kapısı açılsa
Yüreğimden nice naatler saçılsa
Beynim ve zikrim inceliklere kapılsa
Ben bende değilim beni bana ver

Dövülsem itilsem hor görülsem ezilsem
Huzurunda hiç kalkmamak üzere eğilsem
Dünyadaki en lanetli ben seçilsem
Ben bende değilim beni bana ver

Bilmem ki içimdeki kor suya döner mi
Kokuşmuş midem miske döner mi
Dağ gibi günahımı Ya Rab gömer mi
Ben bende değilim beni bana ver

Gezdim dolaştım alemde harabeymiş
Gül bahçesi aradım meğer viraneymiş
Aradığım nefiste değil secdedeymiş
Ben bende değilim beni bana ver

Koştum ceylan arkasından köpekmiş
Nice gülleri gördüm meğer böcekmiş
Sözümde yalan var hakikat özümdeymiş
Ben bende değilim beni bana ver

Nice gönüller gördüm ateş ile yanan aşkından
Bana hakikatı göster fayda yok şaşkından
Kelam edemez oldum kem diye kuşkumdan
Ben bende değilim beni bana ver

Doğdum anamdan adıma yoksul dediler
Koyuldum yola başsız dediler
Yorgundum birde yokluk verdiler
Ben bende değilim beni bana ver

Hangi kara yazı kalemle yazılır
Senden gelen ne varsa alnımıza kazınır
Yoluma türlü türlü tuzak kurulur
Ben bende değilim beni bana ver

Uçuşan kuşlardan ne haber var
Fışkıran otlardan ne haber var
Zifiriden aydınlığa ne haber var
Ben bende değilim beni bana ver