Her yağmur yağışı toprak ıslanır,
Taranır aynada bir avşar kızı.
Her yiğit sevdadan dağa yaslanır,
Bir kaval sesine gel avşar kızı.
Öyle güzel şeyler geliyor içime
Yaşamaya dair
Birden birşeyler değişiyor
Anlamsızlaşıyor herşey
Yalandan yapılan kulelerin
Haram duvarlarında,
Şekilden şekile dönüşürken
Bölüşürken haksızlığın ganimetini,
İçimde yanıyor sanki
Korku şehirlerinin ışıkları,
Sinmişim bir köşesine ömrün
Mahsun ve hüzünlü.
Şimdi sana gelsem bir kahve içimi. Sakın toplama savrulan saçlarını. Sakın toplama! Onlar dağınık kalsaydı, ne olurdu?
Kuşlar havalansın üzerinden sürü sürü. Delirsin seni görünce sular, bir Martı, Deniz’e değdirseydi kanatlarını ne olurdu?
Şimdi burada olsaydın, bıraksaydın yeşil gözlerini, benim kahve gözlerime. Göz göze yaşasaydık bütün renkleri seninle. Senli, benli otursaydık orda burada olurdu?
Bir rüzgâr doldursaydı bahçemizi, bir çocuk bize gülseydi, kırılsaydı kalemi ayrılığın.
Koşar adım gelseydim evimize, bir buse
Birer birer dökülürken yapraklar ağaçlardan,sessiz sessiz çığlıklar düğümlenirken boğazlara,insanlık, bir kez daha en acı yenilgisini tadar.
Baka kalır gözleri boşluklara.Çaresizlik damarlarına kadar akar.Suskunluk mevsiminde yokluklar yavaş yavaş büyürken,yüreklerde kızılca kıyametler kopar.
Kabuk bağlarken yaralar,zamana bırakarak yürekleri,kıyamet her daim devam eder,ateş düştüğü yeri yakar.
Ayrılık zamanı gelmişse buralardan,çok çabuk geçer zaman,simsiyah gökyüzüne aydınlık yıldızlar akar.
Bizden önce gidenler, geride kalanları çokta merak etmeyin sakın. Geride unutulmuş olmanız kalıyor yalnız. Ha...birde çok iyi rol yapanlarda var. Onları da hor görmeyin bak. Zira o, başlı başına bir savruluş.
Siz ne sanıyordunuz sahi? Dünyada değer bilmeyenlerin, değer vereceklerini mi? Yoksa arkanızdan ağlayıp, öleceklerini mi?
Bak ona göre yeni yola çıkacaklar, kimse kimsenin
Gözünün yaşına bakmıyor gördünüz, hani hazır mı azığınız?
Tomur tomur yüzünden terler akıyordu.Ama eskimiş ayakkabısı ile bir an önce eve varmanın telâşını yaşıyordu.Çünkü elindeki paketlerde ve torbalarda çocuklarını mutlu edeceğini sandığı pek çok şey almıştı.
Nihayet evin kapısına dayandı.Elleri dolu olduğu için evin kapısını ayaklarıyla tıklatmaya başladı.Kapı açıldı,evin annesi paketleri birer birer taşırken çocuklar babalarının aldığı hiç bir şeye bakmadan babalarına sarıldılar.Tam yedi çocuklardı.Kimisi omuzuna çıkmış,kimisi kucağına oturmuştu.En küçük çocuklar ayaklarını tutmuşlardı.Evin Annesi"Babanız yorgun çocuklar,biraz dinlensin demesine rağmen çocuklar oyunlarına devam ediyordu.
Evin annesinin gözleri dolmuştu."Allah seni başımızdan eksik etmesin"diye dua ediyordu.Birazdan bütün çocukları mutlu bir yorgunluk aldı.Babasınin getirdiği pakatlere daldılar.Evin Annesi yanına oturdu babanın,iyi ki varsın diye diledi temmennisini.
Öyle güzel bakıyordu ki evin annesi,sanki zaman bir saniye durmus gibiydi.Evin babası mutlu,evin annesi mutluydu.Evin çocukları babar günü olduğunü bilmeden babalarını gelip gidip öpüyorlardı.
Siz hiç karşılıksız sevdiniz mi?Uykusuz sabahladınız mı?Çocuklar hastalandığında yel yepelek sırtınızda çocuğunuz,doktora ulaştınız mı?Çocuğunuzla yeniden okula başladınız mı?
Onunla ergenlik yaşadınız mı?Onun gelecek kaygısına ortak oldunuz mu?Mürveti için onunla başbaşa verdiniz mi?Çocuğum dediğinizde halâ içiniz sızlıyor mu?Bu soruların
Cevabı evetse,öyleyse siz bir babasınız.
Babalar gününüz kutlu olsun.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!