Zaman dibine düştüğünde
Gölgesi silinmez bilesin
Yaşanan günler geçtiğinde
Geriye gelinmez bilesin
Her gün işe giderken görürdüm onu. Elinde bir süpürge o kadar itina ile Mahallenin parkını süpürürdü. Gayet ciddi tavırlarla işini yapardı.Belediyede çalışan bir temizlik işçisi desem, değildi. Çünkü üzerinde belediyeye ait herhangi bir kıyafet yoktu.
Onun o kadar görevine düşkün oluşu ve çok güzel temizlik yapışı o kadar hoşuma giderdi ki, nerdeyse içimden gidip onu tebrik edesim gelirdi. Yine öyle günlerden biriydi. Adamı sırılsıklam ter içinde ve yorgun bir şekilde gördüm. Yanına doğru yaklaştım. Ama adam elindeki süpürgeyi at gibi yapıp, üzerine binerek deh deh diyerek hızla kaçmaya başladı. Çok şaşırmış bir halde donup kalmıştım. Sağa, sola bakınırken yakındaki esnafın biri yanıma yaklaşarak, "Hocam dedi.O gördüğün adamın belediyede çalışan bir oğlu vardı. Oğlu vefat etti. O günden beri kimselerle konuşmaz ve oğlunun belediyedeki park temizleme işini yapmaya başladı. Her gün oğlunun yerine temizlik yapar ve çeker gider dedi. Ama oğluma bir laf gelmesin diye bütün her tarafı temizler. Yıllardır üşenmeden, yorulmadan çalışır, kimseyle konuşmaz dedi. Galiba delirdi, diye de ekledi".
Uzaktan bakıp da yanlış değerlendirdiğimiz
İnsanların neler çektiğini biraz ilgilenince
Anladığımız gerçeği ile bir daha daha bir daha
Bir güzele gönlüm tutsak,
Bırak diyorum bırakmıyor.
Adı nedir varıp sorsak
Sorak diyorum soramıyor.
Liseye ilk başladığımız yıllardı.Sağın solun ne demek olduğunu bile bilmiyorduk.Ama bildiğimiz niçin karşı gurubun okuluna gidiyorsunuz diye hergün yediğimiz dayaklardı.Okullar,sokaklar,mahalleler hep sağ ve sol gurupların ellerinde paylaşılmıştı.Silahı bile bu yıllarda namlularını ağızlarımıza dayadıklarında öğrendik.
Ailelerimiz hergün çocuklarımız sağ sağlim evlerine dönsün diye dua ederlerdi.Hergün televizyon haberlerinde kardeş kardeşi nasıl öldürdüğünün haberleri veriliyordu.
O günkü aklımızla kim durduracak bu kardeş cinayetlerini diye kendi kendimize soruyorduk.
Bir gün televizyona çıkan Kenan Evren"Ordu yönetimie el koydu" diye konuşmaya başladığında ölümler artık olmayacak diye ne çok sevinmiştik.Ardı ardına gelen gencecik insanların idam edilişi ülkeyi başka bir kaosa nasıl soktuğunu daha sonra ögrenecektik.
Sessiz bir masumiyet bizimkisi
Zamanında ayaklanan
Yine temiz topraklarım
Yine dimdik ülkemde yaşayanlar
YİRMİ ÜÇ NİSAN
Çocukluk günlerimizde,gerçekten içimizin sevinçle dolduğu günlerdi 23 Nisan.
Neden sevinirdik,bayram olduğundan mı?yoksa sevinecek bir şeyler aradığımızdanmıydı bilemiyordum.
Sanırım ilk kez adam yerine koyulmaktı bizim sevinme nedenimiz.Herşey bizim heyecanımızdı.Beğinilmek,güzel yürümek,başımızın okşanması ve trampet havasında ciddi adamlar gibi yürümekti bayramımız...Hele birde anne ve babamız bizi seyrediyorsa tören geçitinde sormayın keyfimizi.
Dalgalanan bayraklara baktım önce.Aklıma Türk'ün bütün zaferleri geldi,Sonra bu bayrak için canlarını veren şehitlerimiz geçti içimden.
Yine bir bayramdı.Hem de bu milletin ülkesini,vatanını kurtarmak için yaptığı savaşlardan birinin zaferiydi.30 Ağustos zafer
Bayramıydı bugün.
Hiç bir millete nasip olmayan bir duyguydu bu,kutsal değerler uğruna ölmek,ölüme gülümseyerek gitmek.
Herşey olduğu gibi kaldı. Aklına
Gelmedi kimsenin uğruna çok şey kaybettiği varlıkları. Aklına gelenler kendisiydi, sevdikleri ve değer verdikleri çocukları.
Gözlerinden okunurken çaresizlik, büyürken kaygıları gözbebeklerinde, yüreklerinde esen bir korkudan fırtınaydı.Yakarıştı Allah'a.,dillerde yer eden o masum duaları.
Bir teslimiyet haliydi inanmak, o can havliyle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!