Adnan Deniz Şiirleri - Şair Adnan Deniz

Ne zaman seni anlatmaya kalksam, boğazım düğümlenir, gözlerimden yaşlar gelir, hüzünlenirim.
Ne zaman acılı bir şarkı duysam, ben o zaman,
Senin olduğun zamanlara dönerim.
Ne zaman bir sevgili geçse sahil kenarından veya yollardan, benim özlemlerim doruğa çıkar, çok özlerim.
Ne zaman seni düşünsem, geçmişin bütün hikayeleri canlanır, ben heyecanlanır, seni görmek için ıssız yollara çıkarım.
Ne zaman seni düşünsem, bir yığın Papatya olur

Şimdi,
Hangi şarkının nakaratında
Hangi kuşların,

Anlat bana kırçiçeği
Baharı anlat,
Ya da boş ver!
Kışını anlat bana.

İnsan, iş başa düşmeyince öğrenmezmiş.Anne kavramı,o kadar geniş bir kavramdır ki,kişi onun kıymetini çocuk sahibi olunca daha iyi anlayabiliyor.
Anne,ne kadar ulvi bir kelime değil mi?Ona

Ne zaman pazenden yapılmış çiçekli bir elbise görsem, mutluluğu anımsarım. Ardından fedakârlık çıkagelir.
Sanki o elbisenin her çiçeği, o ailenin dallarında
Açmış birer gül gibidir.Mutluluğun resmini çizmiş anneler diye geçer içimden. Zira bundan güzel mutluluğun resmi mi olur?

ANNE

Bugün mevsimler üşüyor anne.Yerlere düşürülmüş,öpüpte başıma koyduğum bir ekmek parçası gibiyim şimdi.Bana kötülükten hiç söz etmemiştin,herşey güzel herşey iyi demiştin, hayatı ben yeni belledim anne.

Yılların geçişini yüzünden seyretmiştim, ama sen ölümden hiç söz etmemiştin,şimdi

Yakışıklı adamdı Apili. Koca bıyıkları vardı. Beyaz atına binip, yola çıktığında genç kızlar pencerelere koşardı.
Başını kaldırıp yan gözle dahi bakmazdı kızlara Apili. Kızaran yanaklarıyla atını dehler giderdi. Tek çocuğuydu evin Apili. Ne olduysa kazadan sonra oldu. Her ikisini de yitirdi ailesinin. Kendini dağlara vurdu. Aç kaldı, susuz kaldı. Her gün başka havalar soludu Apili.
Çok adamla gezerdi kara Ali. Dağlar sanki onundu. Her şey ondan sorulurdu. Aman diledi Apili, ben ettim, sen etme, dağlar senindir dedi. Lakin eşkıya laf dinlemedi. Dikil karşıma diye inledi kara Ali, başka bir laf demedi.
Uzattı havaya parmağını hiç kıpramadı Apili. Dikti gözlerini karşıya hiç konuşmadı.
Bir ses yankılandı dağlardan bir silah sesiydi bu. Bir parmak düştü yere, kimse ağlamadı. Dim dik duruyordu Apili, yanına kimse uğramadı.

Çıkmaz bir sokak
Her taraf
Yalnızca bu şehirde.

Her yağmur yağışı
Toprak ıslanır,
Taranır aynada
Bir avşar kızı.

Bıraktım ardımda yaşananları
Geride bıraktım tüm zamanları
Af edip gittim ben hep olanları
Kaybettim kendimi beni ararım.