Yalancıktan,
Kendini inkar eder mi adam?
Kendini yiyen,
Bu başka tür yamyam.
Şirin görünmekse amacın
Sen gittin diye kimse değişmedi,
Yine sevdi sevenler
Aslında sevmek yoktu!
Sevilen varsayılandı.
Mevsimlerden Sonbahar, yapraklar ağaçlardan birer birer dökülüyor. Birlikte büyüdüğümüz akranlarımız gözlerimizin içine baka baka elveda diyorlar hayata.
Hâlbuki birlikte oynadığımız oyunların resimleri hafızlarımızda ve gözlerimizin önünden birer film şeridi gibi gelip geçiyor.
Her şeyin ilkini yaşadığımız Gençlik yılları sanki bir adım geride bizleri takip ediyor gibi… Dünden bize yadigâr kalan ve hala bitiremediğimiz hayaller eksik ve bitmeyi bekliyor.
İlk Sevdamız, ilk aşkımız, dostluklar ve arkadaşlıklarımız bizlere bakıp gülümserken bizler ancak, gerilere bakıp iç çekebiliyoruz.
Saçlarımıza karlar yağarken ince ince bizler hiçbir şey olmamış gibi yalancı baharı yaşıyor gibiyiz. Ne yazık ki hiçbir şey eskisi gibi değil. Günden güne her şey yabancı ve anlamsız geliyor.
Var olmanın anlamını herkes bir şeylere yüklemeye çalışırken aslında geçmişin hatıralarına dalıp gidiyoruz. Yaşadığımız çevrede her gün bir tanıdık, üzerimizde bıraktıkları izler ile bizi terk ediyor. Onlar göçüp giderken diğer mekânlara bizlere yeni bir telaşı üzüntü ile miras bırakıyorlar.
Okumak, insan-ı kâmil olmanın en önemli meziyetidir. Yani ilkellikten çağdaşlığa geçiş aşamasıdır. Cahil olan insan, topluma sürekli zarar veren hatta bilmeden kendine dahi zarar veren, insanlar arasında huzursuzluk çıkaran, kendi potansiyelini kullanabilme yetisinden mahrum olan kişidir. Anlama kapasitesinin sınırlarını zorlar. Aynı zamanda doğrunun ne olduğu konusunda kendisi ile devamlı çelişki halinde olur. Aşağılık duygusu yakasını bırakmaz, problemlerini devamlı şiddet yoluyla çözmeye çalışır.
Ya duygusal ağırlıklı ya da kişisel çıkarlar ön planda kararlar verir. Hedeflerini kısa yoldan, herhangi bir çaba göstermeden gerçekleştirmeye çalışırlar.
İnsanlardaki birincil ihtiyaçların temininden sonraki en önemli unsur toplumsal statü kazanmaktır. Yaşamak ama yaşam standartlarını en üst seviyeye çıkararak yaşamak her insanın idealidir. Ama bunu var olma bilincine sahip olmakla gerçekleştirebilirler.
Var olmak, yalnızca uzayda bir yer kaplamak ya da bir kütleye sahip olarak soluk alıp vermek değildir. Kişilerde var olan yetenekleri en üst seviyeye ulaştırarak hem sosyal, hem ekonomik, hem de duygusal doyuma ulaşabilmektir. Bunun için küçük yaşlardan itibaren insanlar evlatlarını yetiştirmek için okullara gönderirler. Okullarda hem bilgi edinilirken hem de görgü kurallarına vakıf olmaları istenir. Öyle ki, okuma süresini artırarak bireylerin bilinçlenmelerine katkıda bulunmak isterler. Bunun yanı sıra okumak, bireylerin gelecekteki hayallerine ulaşmada bir basamak teşkil eder. Belli bir mesleği öğrenebilmek, belli bir alanda kendisini yetiştirerek, üniversite eğitimi alarak kendine parlak bir gelecek kurmak için kişilerin yine okumaları elzemdir.
Okumak, yani eğitim ve öğretim görmek, kişinin hem ruhsal, hem terbiye, hem de gelecek sağlamak açısından yeni nesillerin sahip olması gerekli bir toplumsal sistemdir.
Yeni bir eğitim öğretim yılı başında son sözümüz; geleceğimizin teminatı gençlerimiz mutlaka kendilerini donanımlı kılmalı, toplumda var oldukları sürece ayakta kalabilmek için, üst seviyede müreffeh bir hayat yaşayabilmek için, mutlaka okuyup, kendilerine verilen bu imkânları iyi kullanmalıdırlar.
O gönül adamı hak yol ereni,
Bütün sevdikleri oldu hep harap
Ne kadar fazlaymış burada seveni,
Hastaymış derdine tabip ol ya rabb.
Suçu yok çocukların,ne kadar suç yüklenmişse üzerlerine,
Senden biliyorum bütün büyük bellediklerim
Çekin ellerinizi üzerimizden kirlilik akıyor
Yalanı çok güzel söylüyor bütün dinlediklerim..
En hızlı atlara binerdik biz,
Ortalık tozu duman.
Ne sen beni görebilirdin,
Ne ben çekebilirdim dizginleri.
Hangi ülkeleri geçerdik bilemiyorum…
Acuna kurardık otağımızı,
Para etmiyor anılar,
Saygı dünden dışlanmış.
Aşk’a kaçmış sevgi
Beni bilmiyorlar!
Umursanmıyor sözlerim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!