Adlandırılamayanlar Şiiri - Nevzat Tekmen 2

Acayip bir kurgu var,
Dünyada sürekli.
Bana özel mi,
Bilmiyorum lakin,
Açıklaması,anlatılması,
Oldukça zor,..
İlahi bir adalet mi,
Diyorsun çoğu zaman,
Yoksa,
Kantarın topuz unun,
Hep kaçtığı,
Daha mı derin bir şeyler,
Anlaşılmaz,
Ve akıl almaz türünden....
Doğal akışla yaşarken,
Ufak tefek sıkıntılar,
Heyecanlar,
Bazen korkular,
Öfke ler,acılar,sevinçler,
Mutlu anlar,
Huzurlu günler,
Sonrasında dibe vurma lar,
Akabinde,
Bir zaman sonra,
Zirveyi görme ler,
Sonra,rutine devam.
Devam da yine aynı durumlar,
Düş kalk,düş kalk,
Düşerken zorlu,
Kalkarken havalı,
Ama,
Düşüşte en uçlarda,
Kalkışta da öyle,
Hayatın boyunca,
Bu durum böyle....
Dokunuluyor bir düğmeye,
Kah boktan bir halde sin,
Kah,
Düşündüğünden de yüksekte sin,
Düşmeler,
Zamanla artık koymuyor,
Yükselişler de,
Eskisi kadar,
Mutlu kılmıyor.
Derinden bir şeyler,
Her anında,
Seninle birlikteler,
Hafif dokunuşlarla,Matrak geçip,
Sert vuruşlar la,
Canına okuyorlar.