Ne devasa kuleler tutabildi
elimizden ne de çocukların
mutluluk fışkıran gözlerinden.
Bizler birer tanıktık gelip geçen;
ne anladık ne öğrenebildik
gölgemizle aynı hizada yürümeyi.
Bir ömrün bütün gürültüsü içinden
bugünden geriye bakınca
geldik, durduk ve bittik aniden.
çok yaşamışız gibi...
Bir omuzluk, bir adımlık mesafeden
Kayıt Tarihi : 27.10.2026 13:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!