Adımı Anmayan Diller Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumu, çıkmaza sokan oyunların,
Vakti kilitleyen, ağır adımların,
Ufukta silinen, umut çığlıkların,
Koyu zindanlara, iter yalanların.
*
Sabahı olmayan, ıssız sokaklarda,
Çaresiz bekleyen, yürek üşür durur,
Ansızın vurduğun, derin yaralarla,
Yolları bağlayan, düğüm çözülemez.
*
Karanlık gölgeler, sarar dört yanımı,
Nefes alamayan, göğsüm daralırken,
Sürekli başa dönülen, girdaplarda,
Silinir, topraktan düşen damlacıklar.
*
Yokuşa sürülen, yorgun kervanlarla,
Aşılmaz dağlara, çarpar dualarım,
Fırtına koparan, sessiz çığlıklarla,
Yanıta muhtaçken, sustu dudakların.
*
Çözümü imkansız, sırlı bilmeceler,
Akılda dolanan, dipsiz düşünceler,
Zihni hapseden, o zehirli sözcükler,
Çırpınan kolları, bağlar zincirlerin.
*
Nihayet tükenen, sabrın eşiğinde,
Kapalı kapılar ardı, uçurumlar,
Işığı kesilen, solgun ufuklarda,
Adımı anmayan diller, sessizleşir.