Adil Oğuz Şiirleri - Şair Adil Oğuz

Sen benim ince gülümsün
Nefesim aşkım ömrümsün
Gönlümdeki ay yüzlümsün
Senden ayrı yaşayamam

Gün gibi doğdun gönlüme

Halkımız giderek yoksullaşıyor
Derdimize kimse çare bulmuyor
Millet aç perişan yolda ölüyor
Bir lokma ekmeğe muhtaç ettiniz

Umudu kalmadı kimsenin sizde

Dolar on beş oldu mazot yirmi beş
Kalmadı umutlar yorulduk kardeş
Soframızdan kalktı et süt domates
Bir kuru ekmeğe muhtaç ettiler

Satıp savurdular devlet malların

Zafer çıktı halkta heycan oluştu
Milletim Ümitle çağlayıp coştu
İşçi Köylü Kentli Zafere koştu
Değişim zamanı Zafer geliyor

Kaybetme korkusu dağları sardı

Senin için şu dünyayı yakarım
Bir dediğin iki olmaz yaparım
Seni sevmek yetmez sana taparım
Demedimmi nazlı yarim ben sana

Ne yaparsam kıymetimi bilmezsin

Hasretin bağrımı yaktı yakalı
Sevda çekiyorum yürek yaralı
Bu nasıl kulumuş bahtı karalı
Derdime birçare bulamıyorum

Burcu burcu kokar gülün dalları

Yine efkar bastı bağrım yanıyor
Dağı duman sardı akşam oluyor
Gurbet artık bana çok zor geliyor
Çekemem çileyi sen olmayınca

Geceleri hüzün olur gam olur

Deli gönül bahar olur yaz olur
Açar lale sümbül gül beyaz olur
Hasretin içimde yanar kor olur
Çekilmez buçile sensiz bitanem

Efkar bastı yine garip gönlüme

Beni daldan dala kondurdun zalim
Nebirgün yaşadım nemurat aldım
Kırıldı haya lim kolum kana dım
Çaresiz dertlere düştükten sonra

Ne çileler çektim gurbet eller de

Meğer ne zormuş hayat
Ne zormuş sevmek
Aşık olmak sevda çekmek
Ne zormuş yaşamak be
Bilmezdim özlemi hasreti
Aklıma gelmezdi sevdalanmak